Relief #minsoon

สิ่งแรกที่ซูนยองรู้สึกในตอนสายของวันถัดไปคือปวดหัว ปวดจนหัวแทบจะระเบิด ซูนยองยังคิดอะไรไม่ออก จำอะไรไม่ได้ทั้งนั้นได้แต่ยกมือขึ้นมาก่ายหน้าผากแล้วพยายามเค้นสมองว่ามันเกิดอะไรขึ้นหัวถึงปวดมากมายขนาดนี้ นอกจากนั้นยังรู้สึกเหนียวตัว และท้องเกร็งแปลกๆ แถมยังพะอืดพะอมอีกด้วย พอรู้สึกถึงตรงนี้ก็รีบลุกพรวดขึ้นจากเตียงเดินโซเซเข้าไปในห้องน้ำแล้วโก่งคออาเจียนอย่างทรมาน ไม่นานก็รู้สึกถึงฝ่ามืออุ่นๆ ลูบที่แผ่นหลังจนอาเจียนเสร็จก็มีทิชชู่มาเช็ดที่รอบปากเบาๆ แล้วพาไปล้างปากที่อ่างล้างหน้า พอซูนยองเงยหน้าขึ้นมองในกระจกก็พบว่าหน้าตาบวมตุ่ยอย่างทุเรศทุรังที่สุด และด้านหลังมีมินกยูที่ยืนทำหน้าลำบากใจอยู่

“ซูน เอ่อ โอเคนะ? ยังคลื่นไส้อยู่มั้ยฮะ?”

“ไม่แล้วล่ะ ขอบใจ"

จนกลับลงมานั่งบนเตียงแล้วมินกยูลงคุกเข่าอยู่ที่ปลายเท้าเขาพร้อมดึงมือไปกุมไว้นั่นแหละ ซูนยองถึงเพิ่งเริ่มจำได้ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น เหล้า ซึงชอล ถูกหลอก ถูกแกล้ง มินกยู ถูกขู่ และสุดท้ายก็- ซูนยองซบใบหน้าลงกับฝ่ามือ หัวที่เดิมปวดเพราะอาการเมาค้างยิ่งปวดมากขึ้นอีกเพราะความเครียด แย่แล้ว แย่ที่สุดเลย ไม่ได้แล้ว ต้องรีบอธิบาย ต้องรีบขอไม่ให้ซึงชอลไปบอกคนอื่น ซูนยองผุดลุกขึ้นยืนจะหาโทรศัพท์แต่เนื่องจากยังไม่ได้กินอะไรเลย และฤทธิ์แอลกอฮอล์จากเมื่อคืนทำให้ทรุดลงนั่งบนเตียงอีกหน เมื่อเห็นสีหน้าทรมานของพี่ชายมินกยูก็รีบยันตัวขึ้นคุกเข่าแล้วดึงพี่ชายมากอดแน่น

“ไม่เป็นไรนะซูน ไม่เป็นไรนะ อย่าเครียดนะครับผมขอร้องล่ะ ผมขอโทษ เพราะผมแท้ๆ เลย ถ้าผมรู้จักคิดกว่านี้ ซูนคงไม่ต้อง- ผม ผมขอโทษ ซูนผมขอโทษ"

แทนที่จะรู้สึกดีขึ้น ซูนยองยิ่งรู้สึกแย่ลงกว่าเก่า มินกยูตัวสั่นเทา ทั้งๆ ที่เป็นคนกอดเขา แต่เหมือนตกอยู่ในอ้อมกอดเขามากกว่า อ่อนแอไม่แพ้กันหรอก ซูนยองกอดตอบน้องชายแล้วจูบที่หน้าผากอีกฝ่ายเบาๆ ในเวลานี้เขาจะปล่อยให้ตัวเองอ่อนแอไม่ได้ เขาจะต้องเข้มแข็ง ต้องเป็นหลักให้มินกยู ถึงแม้ว่าเขาเองก็รู้สึกเปราะบางไม่แพ้กันเลย

“ไม่เป็นไรมินกยู ไม่ต้องขอโทษแล้ว เรื่องมันผ่านมาแล้ว อีกอย่าง ถ้าฉันไม่ได้ เอ่อ ไม่ได้อยากทำด้วยล่ะก็ นายก็บังคับฉันไม่ได้หรอกนายก็น่าจะรู้นะ"

“ซูน แต่ผมก็ยัง-”

“ชู่ ไม่เอาแล้วไม่ต้องพูดแล้วนะ หยิบโทรศัพท์ให้ฉันหน่อยได้มั้ย?”

“ซูนจะทำอะไร"

“ฉันจะโทรหาพี่ซึงชอล พี่เขา พี่เขาเห็นคลิปในสระน้ำจากกล้องวงจรปิดนายคงจะรู้แล้ว ฉันต้องคุยกับพี่เขาให้รู้เรื่อง"

ถึงมินกยูจะไม่พอใจซึงชอลและไม่อยากจะคุยดีๆ ก็ตาม แต่ก็เดินไปหยิบโทรศัพท์มาให้พี่ชายและนั่งกอดขาเขาอยู่บนพื้นเงียบๆ แต่โดยดี ซูนยองกำผ้าห่มแน่น ระหว่างที่เสียงรอสายดังขึ้นเป็นจังหวะ เขาคิดหาคำพูดต่างๆ นานาให้หัวอยู่ตลอด เริ่มจากอะไรก่อนดี ถามว่าต้องการอะไร? หรือจะถามว่าต้องทำอะไร? หรือยังไงดี จริงๆ แล้วเขาก็โมโหไม่แพ้มินกยูหรอก แต่ก็สับสนไปด้วย ตลอดมาซึงชอลไม่ได้ดูเกลียดอะไรเขา ออกจะเป็นมิตรด้วยซ้ำ แล้วทำไม ซูนยองได้แต่หวังว่าซึงชอลจะไม่ใช่คนโลกแคบและเกลียดความรักบางประเภท เพราะนั่นจะทำให้ทั้งเขาและมินกยูลำบากแน่นอน โดยเฉพาะมินกยู

'ฮัลโหล'

รับแล้ว

“พี่ซึงชอล ผมเองนะ ซูนยอง"

'อ่า ซูนยอง'

“คือ คือผม เอ่อ"

'นายเป็นยังไงบ้าง สร่างเมารึยัง? เมาค้างรึเปล่า?'

“เอ่อ ดีขึ้นแล้วขอบคุณครับ"

'ฉันขอโทษ'

“คะ ครับ?”

'คือ ฉันขอโทษนะเรื่องเมื่อคืน ฉันไม่ได้อยากให้มันออกมาเป็นแบบนั้น'

“แบบนั้น? เอ่อ พี่ซึงชอลหมายความว่ายังไงครับ"

'มัน มันอธิบายลำบาก นายออกมาเจอฉันได้มั้ย? หรือให้ฉันไปหาที่บ้านก็ได้นะ'

“มาหาที่บ้าน? อะ เอ่อ ไม่เป็นไรครับเดี๋ยวผมออกไปเจอ"

'ร้านกาแฟข้างโรงเรียนได้มั้ย?'

“เอ่อ ครับ ได้ครับ เมื่อไหร่ดีครับ?"

'อีกครึ่งชั่วโมงได้มั้ย?'

“โอเคครับ"

ซูนยองเล่าให้มินกยูฟังและน้องชายก็สงสัยเหมือนเขา ซึงชอลขอโทษ และบอกว่าไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบเมื่อคืน หมายถึงเรื่องไหนกัน เรื่องที่เมาเละเทะ เรื่องที่ทำให้เขากับมินกยูจูบกันต่อหน้าเพื่อนๆ หรือเรื่องที่เอาคลิปสระว่ายน้ำมาขู่ แต่อย่างไรก็ตามซูนยองก็รู้สึกเบาใจลงเล็กน้อย ถ้าซึงชอลรังเกียจเขาจริงๆ คงไม่มีน้ำเสียงอย่างนั้นหรอก ถึงซึงชอลจะน่ากลัวและเดาใจยาก แต่ซูนยองค่อนข้างมั่นใจว่าซึงชอลไม่ใช่คนเสแสร้งแกล้งทำ ทีแรกซูนยองอยากจะไปคนเดียวแต่มินกยูดื้อดึงอยากจะไปด้วยให้ได้ในที่สุดก็เลยต้องยอม ซูนยองใจอ่อนกับมินกยูตลอดนั่นแหละ ใช้เวลาไม่นานทั้งสองก็มาถึงร้านกาแฟและซึงชอลนั่งรออยู่ก่อนแล้ว

“ซูนยอง อยากดื่มอะไรมั้ย ฉันเลี้ยง มินกยูนายด้วย"

“เอ่อ ไม่เป็นไรครับ"

“อ่า โอเค.. โอเค..”

ซึงชอลดูโทรมลงเล็กน้อย ใต้ตาคล้ำนิดหน่อย แล้วก็หน้าตาอิดโรยเหมือนเมื่อคืนคงจะไม่ได้นอน หรือนอนไม่ดี มินกยูดึงมือเขาไปกุมใต้โต๊ะและซูนยองก็บีบมือน้องชายเบาๆ ปกติเขาคงจะรีบดึงมือออกแล้ว แต่วันนั้นทั้งเขาและมินกยูต้องการกำลังใจจากกันและกันที่สุด ซึงชอลจิบกาแฟร้อนของตัวเองและเหม่อมองแก้วเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตาซูนยอง

“ฉันไม่รู้จะว่ายังไงดี ซูนยอง แต่คือ ฉันขอโทษ ขอโทษจริงๆ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำให้นายอึดอัดหรือทำให้นายเสียใจ ขอโทษที่ทำให้นายร้องไห้เมื่อคืน-”

“หะ หา? ผะผมร้องไห้เหรอเมื่อคืน?”

“เอ่อ ใช่ นายคงจำไม่ได้มั้ง หลังจากนายจูบมินกยูนายก็ร้องไห้จนมินกยูมันต้องแบกกลับบ้านไปน่ะ"

ซูนยองอ้าปากค้างแล้วหันไปมองน้องชายที่เม้มปากน้อยๆ ซึงชอลเงียบไปอีกพักหนึ่งทำให้ซูนยองเริ่มกระสับกระส่ายและเป็นคนพูดขึ้นก่อนบ้าง

“พี่ซึงชอล ผมเคารพพี่นะ แต่คือ ผมไม่เข้าใจพี่จริงๆ สิ่งที่พี่ทำเมื่อคืนนี้ พี่ทำไปเพื่ออะไร? พี่หลอกให้ผมไปที่สระน้ำเพื่ออะไร? แล้วพี่เอาเรื่อง- เอาเรื่องนั้นมาขู่ผมทำไม? พี่ต้องการอะไรจากผมกันแน่?”

“ซูนยอง- เห้อ โอเค ฉันเล่าตรงๆ เลยแล้วกัน นายจำได้มั้ยว่าฉันเคยบอกว่านายดูไม่เหมือนพี่ชายมินกยู?”

“ครับ"

“อืม ฉันเป็นพวก.. จะว่าไงดี ฉันว่าฉันเป็นคนมองคนออกนะ อย่างเช่น ฉันมองออกว่าลูกทีมคนไหนขยัน ฉันก็เลือกแต่คนพวกนั้น คนไหนตั้งใจฉันก็ให้ลงแข่ง คนไหนไม่ทำให้ฉันผิดหวังฉันก็ทุ่มเทกับคนนั้น นี่เป็นส่วนที่ทำให้ทีมว่ายน้ำของเราแข็งแกร่งมาก และเพราะว่าฉันค่อนข้างมองคนออก ฉันก็มองนายออก ฉันมองนายกับมินกยูออกว่าความสัมพันธ์ของนายสองคนเป็นยังไง ที่จริงมันคลุมเครือนะ คลุมเครือมากๆ เลย ทีแรกฉันก็ไม่แน่ใจนักหรอก จนเจอคลิปนั่นแหละ แล้วเพราะอย่างนั้น ทั้งบุคลิกนิสัยของนาย แล้วก็ความสัมพันธ์ของนาย มันก็ทำให้ฉันนึกถึงใครคนหนึ่ง"

“...”

“ฉันมีเพื่อนอยู่คนหนึ่ง สนิทมาก เขามารู้ตัวว่าตัวเอง ตัวเองชอบผู้ชายช่วงมัธยมปลาย เขาเป็นคนขี้อายมากและไม่ค่อยมีความมั่นใจ แม้แต่ฉันเขายังไม่บอกเลย แต่ในที่สุดมันก็มีเหตุการณ์ที่ทำให้คนอื่นรู้จนได้ ตอนนั้นมัน ตอนนั้นมันแย่มาก ไม่ใช่ทุกคนหรอกที่รังเกียจหรือรับไม่ได้กับสิ่งที่เขาเป็น แต่คนส่วนมากที่เข้าไปยุ่งกับเขาคือคนที่รับไม่ได้ พวกนั้นทั้งดูถูก ทั้งด่า ทั้งทำร้ายเขา แล้วฉัน ฉันในตอนนั้นก็ช่วยอะไรเขาไม่ได้เลย จนในที่สุดเขาต้องย้ายไปเรียนต่างประเทศ หลายปีที่เขาไม่อยู่ฉันโคตรรู้สึกแย่ ฉันรู้สึกผิด รู้สึกว่าตัวเองอ่อนแอ ไม่สามารถปกป้องเพื่อนได้ ฉันได้แต่คิดว่าถ้าในตอนนั้นฉันลุกขึ้นมาอยู่ข้างเขา คอยอยู่กับเขา เขาอาจจะไม่ต้องมีอดีตที่เลวร้ายแบบนั้น"

“...”

“เพราะงั้นฉันไม่อยากให้เกิดเรื่องแบบนั้นกับคนรอบตัวฉันอีก ฉันมองออกว่านายเป็นคนยังไงซูนยอง คิดมาก หวาดระแวง แล้วก็ขี้กลัว ฉันรู้เลยว่าความสัมพันธ์ของนายกับมินกยูต้องทำให้นายอึดอัดมากแน่ๆ ฉัน- โอเค วิธีของฉันมันอาจจะผิด แต่ที่ฉันต้องการที่ทำนะซูนยอง คือฉันอยากจะช่วยนาย ฉันคิดว่าถ้านายมีพื้นที่ให้ได้เปิดเผยความรู้สึกของตัวเองได้ มันก็คงทำให้นายสบายใจมากขึ้น ฉันคิดอย่างนั้นน่ะ ฉันอยากจะทำให้นายเห็นว่า ฉันโอเคกับความสัมพันธ์ของนาย และยังมีคนที่รับได้อีกมาก นายจะได้ไม่ต้องกังวล ไม่ต้องอึดอัด ฉันมองดีแล้วว่าเด็กในทีมว่ายน้ำของฉันน่าจะรับเรื่องนี้กันได้ ที่ฉันเรียกให้นายออกมาที่ปาร์ตี้ก็เพราะอย่างนั้น ฉันคิดว่าแอลกอฮอล์น่าจะช่วยให้เรื่องมันง่ายขึ้น คนคิดมากอย่างนายให้พูดกันตรงๆ นายก็จะยังกังวลนู่นนี่อยู่ดี ฉันก็เลยคิดว่า ถ้าให้มันเกิดขึ้นโดยที่นายเมาอยู่หน่อยๆ มันก็น่าจะ..”

“...”

“ฉันรู้ว่านี่ไม่ใช่เรื่องที่ฉันจะยุ่ง แต่ว่า ฉันทนเห็นไม่ได้จริงๆ ฉันไม่อยากให้นายกับมินกยูต้อง.. ไม่ว่าจะในทางไหน ไม่อยากให้นายต้องรู้สึกผิด รู้สึกแย่กับการที่นายรักใครสักคน จริงๆ นะ ฉันไม่อยากให้มันเป็นแบบนั้นเลย แต่ฉันคิดน้อยเกินไป ฉันไม่ได้คิดว่าบางทีมันอาจจะทำให้นายคิดมากกว่าเดิม ฉันไม่ได้คิดว่านายจะดื้อ และฉันไม่ได้ตั้งใจจะหยิบเรื่องนั้นมา มาขู่จนทำให้นายไม่สบายใจ เพราะงั้นฉันขอโทษ สำหรับเรื่องเมื่อคืนทั้งหมดฉันขอโทษ"

ซูนยองนั่งนิ่งเงียบ ปากเผยอน้อยๆ อย่างตกใจ เอาตรงๆ ซูนยองก็ไม่รู้ว่าซึงชอลมีเหตุผลอะไรหรอก แต่ก็ไม่คิดว่าจะเป็นเรื่องราวอะไรแบบนี้ ทีแรกก็โกรธ โกรธที่ซึงชอลดูเหมือนจะโตเป็นผู้ใหญ่มีความคิด แต่กลับเล่นอะไรบ้าๆ แบบนี้โดยที่คิดอะไรตื้นๆ แต่พอรู้เหตุผลแล้วซูนยองก็โกรธไม่ลงจริงๆ มินกยูยังบีบมือเขาอยู่โดยใช้นิ้วโป้งเกลี่ยที่หลังมือเขาเบาๆ ในขณะที่ซึงชอลยังทำหน้าอมทุกข์อยู่

“ฉันไม่ได้อยากทำให้นายยิ่งเครียด ยิ่งเสียใจมากกว่าเดิม ฉันขอโทษจริงๆ ฉันรู้ว่านายอาจจะกลัวฉันในหลายๆ เรื่อง แต่สำหรับฉันนายก็เป็นน้องที่น่ารักคนหนึ่งนะ นายทำให้ฉันนึกถึงเพื่อนของฉันคนนั้น ที่เมื่อก่อนเขาเป็นคนที่เปราะบางและขี้กังวลเอามากๆ ฉันไม่อยากให้นายต้องเจอเรื่องอะไรเหมือนเขา ฉันอยากจะทำให้นายเห็นว่า มีคนอีกเยอะแยะที่รับได้กับความสัมพันธ์ของนายกับมินกยู ฉันตั้งใจอย่างนั้นจริงๆ ฉันขอโทษ"

“อ่า พะพี่ซึงชอลไม่ต้องขอโทษผมแล้วล่ะครับ คือ ผมไม่ได้โกรธอะไรพี่ซึงชอลหรอกครับพอพี่อธิบายให้ผมฟังแบบนี้แล้ว คือ ถึงเมื่อคืนมันจะออกมาเละไปหน่อยแต่ก็ ผมก็ขอบคุณนะครับที่พี่เป็นห่วงผม เอ่อ คือว่า-”

“โอเค ซูนไม่โกรธผมก็ไม่โกรธก็ได้ แต่พี่ ผมบอกเลยนะ พี่ใช้วิธีโคตรผิดอะ พี่ทำแบบนี้พี่คิดว่าพี่ช่วยซูน แต่พี่ไม่ได้คิดถึงใจซูนเลยอะ พี่เหมือนทำให้ตัวเองสบายใจมากกว่าที่ได้ช่วยซูน เอาตรงๆ นะพี่ ถ้าพี่คิดจะช่วยซูนจริง พี่ถึงขนาดเอาเรื่องที่สระน้ำมาขู่ให้อยู่ต่ออะ พี่ไม่คิดว่าซูนจะเสียใจเลยรึไง?”

“มินกยู! อย่าพูด-”

“ไม่เป็นไรซูนยอง ฉันเข้าใจ ฉันผิดเองจริงๆ แล้วเพราะว่าฉันรู้สึกว่าฉันผิด ฉันถึงได้ขอโทษไง"

ถึงมินกยูจะยังทำหน้าบูดอยู่ และบรรยากาศจะค่อนข้างอึมครึมเพราะซึงชอลเอาแต่คอตกทำหน้าสำนักผิด แต่ซูนยองก็รู้สึกเบาใจลงมาก อย่างน้อยซึงชอลก็ไม่ได้รังเกียจเขาและนั่นหมายความว่าเรื่องที่สระน้ำจะไม่กลับมาทำร้ายมินกยู จะติดก็อยู่ที่เรื่องเด็กคนอื่นๆ ในชมรมเท่านั้น ซึ่งจากที่ซึงชอลพูดเมื่อกี๊ก็ไม่น่าจะมีปัญหา ซึงชอลเองก็ดูเป็นคนน่าเชื่อถือใช้ได้

“เอ่อ พี่ซึงชอลฮะแล้วเรื่องคลิปนั่น?”

“ฉันลบทิ้งไปแล้ว กล้องวงจรปิดในสระน้ำไม่ค่อยมีใครสนใจหรอก"

“อ่า ขอบคุณครับ แล้วเรื่องเด็กคนอื่นๆ?”

“มินกยูไม่ได้เล่าเหรอ?”

“หะ หา?”

“เมื่อคืนพอนายจูบเสร็จก็ร้องไห้โวยวายแล้วก็คอพับไปเลย เด็กคนอื่นๆ ตกใจกันใหญ่ มินกยูมันก็เลยบอกว่านายเป็นพวกพี่ชายหวงน้องเกินเหตุ พอเห็นฉันจะจูบก็เลยเกิดคลั่งขึ้นมา ตัวมันเองก็ยังตกใจ มันพูดประมาณเนี้ย"

“อะ มะมินกยู ทำไมไม่เห็นเล่าให้ฉันฟังเลย!”

“เอ่อ คือ ก็ ยังไม่มีโอกาสน่ะ แหะๆ แต่ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอครับ ก็ซูนไม่อยากให้ใครรู้นี่นา"

“อ่า พวกนายไปสั่งขนมสั่งกาแฟมากินเถอะ เดี๋ยวฉันเลี้ยง อย่างน้อยให้ฉันได้ชดใช้หน่อยเถอะ"

“ป่ะซูน ไปสั่งขนมมาหลายๆ อย่างกันซูนยังไม่ได้กินข้าวเช้าเลยนี่ พี่เขาอยากจะเลี้ยงชดใช้ก็สั่งเยอะๆ หน่อยเลย"

ซูนยองเพิ่งเข้าใจตอนนี้เองว่าทำไมซึงชอลถึงเรียกมินกยูว่าเด็กกวนส้นตีนในตอนนั้น เวลาอยู่กับซึงชอลมินกยูก็กวนโอ๊ยจริงๆ ซะด้วย แต่จะเป็นเพราะว่าโมโหที่ซึงชอลเล่นอะไรบ้าๆ เมื่อคืนรึเปล่าก็ไม่แน่ใจ สุดท้ายซูนยองเลยสั่งเค้กมาชิ้นหนึ่ง มินกยูอีกสามชิ้นและโกโก้ปั่นคนละแก้ว พอกลับลงมานั่งซึงชอลก็ดูมีีหน้าที่ดีขึ้นเล็กน้อย

“พี่ซึงชอล แล้ว เอ่อ คือ พี่ก็ไม่ได้อะไรกับที่ผมกับมินกยู เอ่อ"

“อืม ฉันเฉยๆ นะ นายสองคนจะรักกันก็ไม่เห็นแปลกนี่ จะแปลกอย่างเดียวก็อาจจะเป็นที่นายกินเด็กในปกครอง"

“พะพะพี่ซึงชอล-”

“ใครบอกซูนกินเด็ก ผมอาจจะกินผู้ใหญ่ก็ได้ใครจะรู้"

“คิมมินกยู!!!”

“ไอ้เด็กนี่ ซูนยองฉันเคยบอกนายแล้วใช่มั้ยว่าไอ้นี่น่ะมันกวนส้นตีน น้องนายไม่ได้น่ารักสำหรับทุกคน"

“คะคือผม"

“อ้าว พี่ซึงชอลหวัดดีครับ"

ซูนยองสะดุ้งแล้วรีบเขยิบออกจากมินกยูเล็กน้อยก่อนจะหันกลับไปมอง เด็กตัวสูงสองคนเดินมาหยุดอยู่ข้างโต๊ะของพวกเขา คนหนึ่งซูนยองจำได้ว่าเป็นคนที่ส่งเสียงถุยน้ำลายเมื่อคืน อีกคนถึงจะจำหน้าไม่ค่อยได้ แต่คิดว่าน่าจะเป็นเด็กชมรมว่ายน้ำเหมือนกัน ดวงตาคมของเด็กท่าทางเกเรตวัดมามองหน้าเขาหลังจากคุยกับซึงชอลเสร็จพร้อมรอยยิ้มร้ายที่มุมปาก นั่นทำให้ซูนยองขนลุกซู่ทันที

“ว่าไง ไอ้มินกยู มาเดทเหรอออ"

นั่นไง เขาว่าแล้ว มินกยูน่ะโกหกเก่งที่ไหนกัน

“เดทบ้าอะไร บอกแล้วเมื่อคืนไงว่าพี่กูหวงกูมากไปหน่อยเฉยๆ แล้วพี่ซึงชอลก็นั่งหัวโด่อยู่นี่"

“ไม่ต้องมาแก้ตัวเลย ข้อแก้ตัวมึงเมื่อคืนอะ ใครเชื่อก็ควายแล้วว"

แย่ล่ะสิ ถ้าเด็กๆ รู้ด้วยแบบนี้ล่ะก็-

“มะไม่ใช่นะเว่ย ไอ้จุนฮเว มึง-”

“เห้ย ใจเย็นเว่ยไอ้มินกยู ไอ้จุนฮเวมันแกล้งเล่นเฉยๆ"

เด็กอีกคนที่หน้าตาดูใจดีกว่าหน่อยพูดขึ้นมาพร้อมตบหัวจุนฮเวไปทีหนึ่ง ก่อนสายตาจะมาหยุดที่ผม

“พี่ชื่อพี่ซูนยองใช่ปะ? ผมชื่อชานอูนะ อยู่ทีมว่ายน้ำเหมือนกัน คือ ก็อย่างที่จุนฮเวมันพูดอะ มินกยูโกหกทุเรศมากไม่ได้เรื่องเลย ไม่มีใครเชื่อหรอกพี่ แต่พี่ไม่ต้องเป็นห่วงนะ พวกผมโอเคพี่ ไอ้จุนฮเวมันอาจจะปากหมาหน้าเถื่อนไปหน่อย แต่มันไม่อะไร มันก็แค่อยากแซวๆ เล่นๆ เฉยๆ ก็แหมเมื่อคืนพี่จูบไอ้มินกยูซะขนาดนั้น มันก็น่าแซวอยู่อะพี่"

“เอ่อ งะงั้นเหรอ..”

“อืม คือพี่จะเป็นพี่ชาย จะเป็นแฟน หรือเป็นผัวไอ้มินกยูผมก็ไม่อะไรหรอก ไม่เกี่ยวกับผมอะ-”

“ไอ้หัวหลิมชานอู!”

“เออ นั่นแหละ ไอ้มินกยูมันก็เพื่อนผม มันว่ายน้ำดี เอาเหรียญมาได้ ไม่โดดซ้อมผมก็โอเคแล้วอะ มันจะรักใครชอบใครผมก็ไม่เสือกอะพี่ เพราะงั้นพี่ไม่ต้องตื่นเต้นไปหรอกดูดิเหงื่อแตกเต็มเลยเนี่ย"

จุนฮเวสังเกตเห็นซูนยองเหงื่อตกจริงอย่างที่ชานอูพูดก็ดูอึ้งไปเล็กน้อย มินกยูรีบหยิบทิชชู่มาซับหน้าผากซูนยองทันทีโดยที่พี่ชายไม่ได้ผลักมือออก ซูนยองมองหน้ามินกยูแล้วยิ้มออกมา โล่งใจ โล่งใจขึ้นมาก ตอนนี้ อย่างน้อยกับคนพวกนี้เขาก็ไม่จำเป็นต้องทำร้ายความรู้สึกน้องชายด้วยการตีตัวออกห่างอีกแล้ว วิธีของซึงชอลเมื่อคืนอาจจะไม่ถูกต้อง แต่สำหรับวันนี้ซูนยองต้องขอบคุณจริงๆ ถ้าไม่ได้ซึงชอล ความสัมพันธ์ของเขากับมินกยูคงจะอึดอัดและต้องคอยหวาดระแวงไปทั่วอยู่อีกนาน ซูนยองไม่เคยคิดเลยว่าการที่มีคนอื่นมารู้เห็นด้วย และยอมรับได้ จะทำให้รู้สึกสบายใจขึ้นขนาดนี้

“พี่ซูนยองแม่งยิ้มแก้มตุ่ยเลยว่ะ หน้าตาโคตรอินเลิฟ อยู่ๆ ก็หมั่นไส้พี่เขาขึ้นมายังไงไม่รู้"

“กูหมั่นไส้ไอ้มินกยูว่ะ ซับหน้าพี่เขาอย่างกับพี่เขาเป็นกระเบื้องเคลือบ แตกง่ายซะอย่างนั้น"

“น่าหมั่นไส้ใช่มั้ยล่ะไอ้คู่นี้น่ะ ฉันเห็นครั้งแรกก็ตอนไอ้ซูนยองมันเตรียมขนมนมเนยมาให้ไอ้มินกยูมันกินระหว่างซ้อมว่ายน้ำนี่แหละ"

“โหหห โคตรน่าหมั่นไส้อะพี่ พี่ซูนยองพี่ๆ เอามาอีกดิ ผมจะช่วยกิน ดีมั้ย?”

“โหย แบ่งกูด้วยนะมึง ช่วงนี้ช็อตๆ อยู่ พี่ซูนยองคร้าบผมขอด้วยดิ ไว้ว่างๆ พี่มานั่งดูพวกผมซ้อมก็ได้นะ ไอ้มินกยูน่าจะมีกำลังใจซ้อมมากขึ้น"

“เห่ยไม่เอาอะ พวกเรายังโสดอยู่นะมึง ไม่อยากเลี่ยนตายก่อนมีความรักเป็นของตัวเองว่ะ ฮ่าๆๆๆ"

“หุบปากให้หมดทุกคน!!!! ซูน!! กลับบ้านกันเถอะ!!!”