หรือจะไม่ไปดีนะ
นั่นเขาก็คิดๆ อยู่ แต่ไม่ นี่เป็นงานฉลองเรียนจบที่พี่ซึงชอลอุตส่าห์จะเลี้ยง เขาไม่ไปไม่ได้หรอก ไม่สิ เขาอยากไป เพราะงั้นหวังว่าซูนยองจะเข้าใจ คิดได้แบบนี้ก็จริง แต่พอมาถึงประตูบ้านก็อดถอนหายใจไม่ได้
เอาล่ะ อะไรจะเกิด ก็คงต้องเกิดล่ะนะ
"ซูนนนนน กลับมาแล้วว คิดถึงจังงงง กอดหน่อยยย"
"ไม่เอาๆ ไปอาบน้ำก่อนไป ตัวมีแต่กลิ่นเนื้อย่างทั้งนั้นเลย เดี๋ยวฉันก็ติดกลิ่นไปด้วยหรอก"
มินกยูถอยออกมาเล็กน้อย กำลังตั้งท่าจะทำหน้าบูด แต่พอเห็นพี่ชายชัดๆ ก็ต้องขมวดคิ้ว ปกติเขากับซูนยองไม่ค่อยได้ออกนอกบ้านกันเท่าไหร่ ก็จะใส่เสื้อยืดกางเกงขาสั้นกันซะส่วนใหญ่ ถึงจะมีออกไปเดินเล่นบ้าง ก็ไม่เคย ไม่เคยจะมีใส่ 'เสื้อเชิร์ต' แต่วันนี้ซูนยองกำลังใส่มัน เสื้อเชิร์ตที่เก็บรวมๆ กันไว้ในตู้ทางซ้ายที่ไม่ค่อยได้เปิด มินกยูไล่สายตามองพี่ชายขึ้นๆ ลงๆ เสื้อเชิร์ตลายตารางหมากรุกสีขาวดำกับกางเกงยีนส์ แล้วก็ มินกยูยื่นหน้าเข้าไปแถวๆ ลำคอพี่ชายจนอีกคนกระโดดหนีไป
ไม่ผิดแน่
"ซูน ใส่น้ำหอมเหรอ?"
"อะ อื้อ ก็กลิ่นกุหลาบที่ทำมาวันนั้นไง สรุปไม่แพ้จริงๆ ใช่มั้ยเนี่ย อย่าจามนะ"
"ไม่แพ้"
แต่ ทำไมต้องใส่ ทำไมต้องใส่วันนี้ มินกยูชักไม่อยากไปแล้วสิ วันนี้ซูนยองดูดีเป็นพิเศษ แถมยังตัวหอมอีกด้วย อยากนอนกอดพี่ชายอยู่บ้านมากกว่าไม่อยากไปเที่ยวแล้ว แต่พอซูนยองเร่งให้รีบไปอาบน้ำขามันก็เดินเข้าไปเองอย่างงั้น ระหว่างอาบน้ำล้างกลิ่นเนื้อย่างมินกยูก็รู้สึกกระสับกระส่ายยังไงแปลกๆ ปกติทั้งซูนยองทั้งเขาไม่ใช่คนแต่งตัวจัด เรียกว่าหยิบอะไรได้ก็ใส่เลยทั้งคู่ พอลุกขึ้นมาแต่งตัวแบบนี้แล้ว ซูนยองดูดีเป็นบ้า เห็นแล้วคันไม้คันมือ อยากดึงมากอดมาหอมสักทีสองทีสามทีสี่ทีห้าทีหกทีเจ็ดทีแปดที-
"ซูนนนนนน"
"เห้ย อะไรๆๆ ตัวเปียกอยู่มากอดทำไมเนี่ย! เช็ดตัวใส่เสื้อผ้าดีๆ สิ! นี่!!"
สุดท้ายอาบน้ำเสร็จก็รีบวิ่งออกมากอดพี่ชายทันที ไม่ต้องเช็ดตัวเช็ดผมมันแล้ว หยาดน้ำเปียกเสื้อพี่ชายเป็นดวงๆ ซูนยองพยายามขืนตัวออกแต่ไม่สำเร็จจนต้องอ้าปากงับแขนน้องชายเต็มแรง นั่นแหละถึงได้หลุดมาได้ จริงๆ ปกติคนชอบกัดจะเป็นมินกยูแต่ครั้งนี้โดนรัดแขนไว้หมดซูนยองก็ไม่รู้จะทำยังไง ต้องเรียนรู้อะไรใหม่ๆ เพื่อเอาตัวรอดไว้บ้างนั่นแหละ มินกยูยังงอแงจะมาฟัดต่อจนซูนยองต้องเตะขัดขาให้นั่งกับพื้นดีๆ จะได้เช็ดตัวเช็ดผมให้ โดนเครื่องเป่าผมเป่าหน้าเป่าตาสักหน่อยสติก็เริ่มคืนมา มินกยูเดินเซื่องๆ ไปเลือกเสื้อผ้าจากตู้ด้านซ้าย เลือกเสื้อเชิร์ตอยู่นานก่อนจะตัดสินใจใส่เสื้อเชิร์ตตารางหมากรุกสีฟ้าขาวกับกางเกงสีดำ จะเรียกว่าเสื้อคู่กับซูนยองก็ได้ แต่งตัวเสร็จยังเหลือเวลาอีกสองสามชั่วโมงก็กระโดดขึ้นเตียงมากอดพี่ที่นอนเล่นโทรศัพท์อยู่ ซูนยองจะดันก็ดันไม่ออก ดิ้นก็ดิ้นไม่หลุดสุดท้ายก็นอนกอดกันเป็นตารางหมากรุกบนเตียง
"นี่จะแต่งตัวเหมือนกันขนาดนี้ทำไมเนี่ย กลัวเขาไม่รู้เหรอว่ามาจากบ้านเดียวกัน"
"เปล่า กลัวเขาไม่รู้ว่าเป็นแฟนกัน"
".. นายนี่มัน- เดี๋ยว แล้วนี่ ใส่น้ำหอมมาด้วยเหรอ?"
"อื้อ! กลิ่นเดียวขวดเดียวกับซูนเลยด้วย!"
"ทำไมอย่างงี้เล่า!"
"ก็บอกเองว่าตั้งใจทำมาเผื่อให้มาช่วยกันใช้ไม่ใช่เหรอ!"
"แบบนี้อย่าลืมใส่รองเท้าคู่ที่ซื้อมาเหมือนกันด้วยล่ะ!"
"อื้อ! ตั้งใจอยู่แล้ว!!"
"นี่!!"
มินกยูดึงตัวพี่ชายมานอนหนุนบนอกตัวเอง แขนพาดไหล่พี่ชายข้างหนึ่ง อีกข้างโอบจากเอวขึ้นมา ขาสองข้างพันกับพี่ชายจนเกือบโดนถีบ ซูนยองทำหน้ามู่ทู่แล้วเหลือบตาขึ้นจ้องตามินกยู แต่นอกจากจะไม่เกรงกลัวแล้วยังยื่นหน้ามาจูบแรงๆ ทีหนึ่งอีกต่างหาก ซูนยองเลยต้องยอมปล่อยเลยตามเลย นอนเล่นโทรศัพท์แบบหายใจจะไม่ออกไปอย่างนั้นในขณะที่น้องชายยิ้มแป้นเพราะรู้สึกชนะ นอนเล่นไปๆ มาๆ ก็สี่ทุ่มกว่า ได้เวลาออกเดินทาง ปกติเวลาไปไหนมาไหนสองพี่น้องจะเดินเอาซะส่วนใหญ่ แต่ครั้งนี้คงไม่ได้ ซึงชอลเลยอาสาจะมารับ จวนเวลานัดซูนยองก็ดึงมือน้องชายให้ลุกจากเตียง ตอนใส่รองเท้ายังแอบเขม่นกันเล็กน้อยเพราะมินกยูยืนยันจะใส่คู่ที่ซื้อมาเหมือนกัน ฮึ่มฮั่มกันนิดหน่อยซึงชอลก็มาถึงพอดี ซูนยองนั่งตัวลีบเพราะซึงชอลดูมีรังสีอันตรายมากกว่าปกติแปลกๆ ปกติใส่ชุดนักศึกษาผมยุ่งๆ ธรรมดาว่าน่ากลัวแล้ว วันนี้เซ็ตผมขึ้นกับใส่เสื้อเชิร์ตสีดำที่ไม่รู้กระดุมสามเม็ดแรกมันหายไปไหน ยิ่งดูน่ากลัวกว่าปกติอีกแต่นอกจากจะเพราะซึงชอลแล้ว พอหันมองที่นั่งข้างคนขับยิ่งหน้าซีดกว่าเดิม
"อ้าว ว่าไงคุณพี่ชาย"
"คะ คุณจองฮัน เอ่อ สวัสดีครับ"
"ฮื้ม สองคน แต่งตัวเหมือนกันขนาดนี้กลัวไม่รู้เหรอว่าเป็นพี่เป็นน้องกัน"
"ไม่ใช่พี่น้อง แฟนต่างหาก"
"ว้าว งั้นเหรอๆ ?"
ซูนยองตีหน้าขามินกยูเบาๆ แล้วซบหน้าลงกับฝ่ามือ ทำไมวันนี้ปัญหามันเยอะนัก นี่ยังไม่ถึงผับเลยก็เริ่มปวดหัวแล้ว พอเงยหน้าขึ้นก็เจอสายตาเจ้าเล่ห์ของซึงชอลจากกระจกมองหลังมองมาอยู่ก่อนแล้ว หลบมองไปทางซ้ายก็เจอจองฮันเหลือบมองด้วยรอยยิ้มน่ากลัว ข้างตัวยังมีมินกยูที่คอยยื่นหน้ามาดมคอเขาฟุดฟิดๆ อีก
ซูนยองกลับบ้านทันมั้ย?
ไม่ทัน
"โหยยย ไอ้มินกยู กูรู้แล้วว่ามึงกับพี่ซูนยองเป็นแฟนกัน มึงไม่ต้องแต่งตัวคู่กันมาขนาดนี้ก็ได้"
"ไอ้จุนฮเวเบาๆ คู่นี้เค้าไม่เปิดตัว!"
"ไม่เปิดก็เหมือนเปิดแล้วใส่คู่กันตั้งแต่เสื้อยันรองเท้าขนาดนี้"
"แดกเหล้าเข้าไปเลย แดกเข้าไป"
"ไม่ปฏิเสธอยู่แล้วเว่ย! เอามาสิเอามา!"
เพราะว่าวันนี้ซึงชอลเลี้ยงก็เลยเปิดโต๊ะใหญ่เป็นโซฟาสองตัวโค้งเข้าหากัน ทีมว่ายน้ำนั่งระเกะระกะกันอยู่สี่ห้าคน ที่เหลือคงจะออกไปเต้นหรือเดินหาสาวๆ ซูนยองถอนหายใจโล่งอกเล็กน้อยที่อย่างน้อยก็ไม่ได้มีสาวๆ มานั่งที่โต๊ะ เขานั่งตัวลีบอยู่บนริมโซฟาด้านหนึ่ง มินกยูลงนั่งข้างๆ แล้วหันมาทำหน้าทำตาเหมือนหมาน้อยอ้อนขอดื่มซูนยองก็พยักหน้าส่งๆ แต่กำชับว่าอย่าดื่มมาก พอเห็นน้องชายชงเหล้าแล้วก็รู้สึกแปลกๆ ใส่เหล้าเสียเยอะเชียว แต่ก็ต้องส่ายหัวเมื่ออีกฝ่ายบอกว่าของฟรีต้องกินให้คุ้ม
"นี่ ดื่มมากไปแล้วนะ ค่อยๆ สิ รีบหรือไง"
"เปล๊า ก็แค่ ของฟรีมันหายากนะซูนน้า"
"นี่ เริ่มพูดจาเว้นวรรคแปลกๆ อีกแล้ว เมาแล้วเหรอ!?"
"เปล๊า เค้าเรียกมึนๆ กรึ่มๆ กำลังได้ที่ต่างหากล่า~"
"เห้อ.. ถ้าเมาเละเทะล่ะก็ ฉันจะทิ้งไว้ที่นี่เลย ไม่เอากลับด้วยนะ เข้าใจมั้ย"
"ฮือออ ใจร้ายอ่าาาาา"
"เพราะงั้นทำตัวดีๆ"
"ซูนนนน"
"อะไรอีกล่ะ"
"ปวดฉี่"
"ต้องให้อุ้มไปมั้ย?"
"เปล่าาา แค่จะบอกว่าเดี๋ยวมาา ซูนอะ ใจร้ายๆๆ!"
พูดจบก็เดินโซๆ เซๆ ไป ซูนยองชะโงกมองอยากจะตามไปเหมือนกัน แต่ติดที่ยังคงหมั่นไส้ ทำเป็นดื่มเหล้าซะเยอะ ถ้าหน้าทิ่มสักหน่อยก็คงได้รับบทเรียนบ้าง แต่เอาเข้าจริงก็ไม่ได้อยากให้หน้าทิ่มหรอกนะ ซูนยองชะเง้อมองแล้วก็ต้องโล่งใจเพราะมินกยูเหมือนจะเดินตัวตรงขึ้น ไม่ได้เอียงซ้ายเอียงขวาแล้ว พอซูนยองหันกลับเข้าหาโต๊ะก็ต้องสะดุ้งเพราะที่ว่างข้างๆ ที่เคยเป็นของมินกยูตอนนี้มีซึงชอลนั่งอยู่ ในมือมีแก้วเหล้าอยู่สองแก้ว ดูจากรอยยิ้มน่ากลัวนั่นซูนยองก็รู้ตัวทันทีว่าตกอยู่ในอันตรายแล้ว พอจะลุกหนีก็ไม่ทันแล้ว
"ไปไหนล่ะซูนยอง นั่งก่อนสิ"
"ผะ ผมจะไปดูมินกยู"
"น้องมันโตแล้วน่า ไม่ต้องห่วงหรอก"
"เอ่อ ผะผมอยากเข้าห้องน้ำ"
"ตั้งแต่มาที่นี่ยังไม่ได้จิบสักคำเลยปวดฉี่ได้ไง"
"จะ จะไปล้างมือ"
"ไม่ต้องเลย นี่ วันนี้ฉันชวนมาสนุกด้วยกันนะ มีนายคนเดียวที่ไม่ดื่มเนี่ย รู้มั้ย"
"เอ่อคือ คือผมมาดูแลมินกยูเฉยๆ ไม่ได้-"
"อย่าเป็นอย่างนั้นสิเอ้อ มา ฉันเลี้ยงทั้งที มาชนหน่อยมา"
"ผะ ผม-"
"หมดแก้วนะ หมดแก้วนี้ฉันจะไม่ยุ่งอะไรกับนายแล้ว ดีมั้ย?"
ปฏิเสธได้ที่ไหนกัน หมุนคอชะเง้อหาตัวช่วยจนคอจะเคล็ดแล้วก็ยังหาทางรอดไม่เจอ ได้แต่ก้มหน้ารับแก้วมา ดีที่แก้วไม่ได้ใหญ่มาก ถ้าแค่ดื่มแก้วนี้แล้วจบก็คงไม่มีอะไร แต่พอเห็นรอยยิ้มของซึงชอลแล้วก็รู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ยังไงแปลกๆ เขาชนแก้วอย่างกล้าๆ กลัวๆ ซึงชอลกระดกรวดเดียวหมดแล้วก็จ้องหน้าเขาพร้อมรอยยิ้ม ซูนยองไม่มีทางเลือกได้แต่กลั้นใจกระดกแก้วรวดเดียวตาม แต่พอน้ำไหลลงคอเท่านั้นแหละก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รสชาติขมปร่าจนแสบคอ เหล้าเพียวๆ แทบไม่ผสม ดื่มรวดเดียวหมดเหมือนถูกฟ้าผ่า เปรี้ยงเดียวชา มึนไปหมด ซึงชอลดึงแก้วออกจากมือเขา ยีหัวเบาๆ แล้วลุกเดินจากไปปล่อยให้ซูนยองเอนหลังพิงพนัก รู้สึกหัวหนักจนตั้งตรงไม่ไหว
แย่แล้ว ตาเริ่มพร่าๆ แล้วสิ
"อ่าวหายไปกันหมดเลย เหลือพี่คนเดียวเหรอพี่ซูนยอง? พี่ซูนยอง? เห้ยพี่ไหวปะเนี่ยโอ้โหตาเยิ้มเลย ของฟรีก็ต้องฟาดเรียบอะเนอะพี่ เออ ฮ่าๆๆๆๆ ดีๆ พี่ ดี ฮ่าๆๆๆๆ"
ดีบ้าอะไร เสียงใครไม่รู้สักคนในทีมว่ายน้ำนี่แหละ ตามองไม่ชัดแล้ว หูก็อื้อๆ ยังไงไม่รู้ เสียงบีทดนตรีหนักจนหัวมึน รู้สึกใจเต้น ตุบๆ ตาม ทำไมมินกยูยังไม่กลับมาจากห้องน้ำอีกนะ? เกิดอะไรขึ้นรึเปล่า? ซูนยองยันตัวลุกขึ้นนั่งดีๆ แล้วหันมองไปรอบร้าน แต่พอหมุนคอก็เกือบหน้าทิ่ม เมามากแล้วจริงๆ แต่ความกังวลมีมากกว่า มินกยูหายไปไหน? เขาจับพนักโซฟาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน เดินตุปัดตุเป๋ไปทางห้องน้ำ อย่างน้อยไปล้างหน้าสักหน่อยก็ดี กว่าจะถึงก็เกือบหน้าคว่ำไปหลายที สะบัดหัวจนแทบหลุด ถึงอ่างล้างหน้าก็วักน้ำเย็นๆ ขึ้นล้างหน้า เข้าหูเข้าตาจนไอค่อกแค่ก ตาแดงแจ๋ ส่องหน้าตัวเองในกระจกแล้วก็รู้สึกทุเรศตัวเอง แดงไปทั้งหน้าลามไปถึงคอถึงหู
"บ้าชิบ"
ยกมือลูบหน้าแรงๆ มองดูคร่าวๆ แล้วมินกยูไม่อยู่ที่นี่แน่ๆ งั้นหายไปไหนกันนะ ซูนยองเดินเซๆ ออกจากห้องน้ำมาก็ต้องสะบัดหัวแรงๆ ไล่ความมึน แสงสีวูบวาบกับเพลงดังสนั่นยิ่งทำให้งงกันไปใหญ่ แต่ซูนยองก็ยังไม่ล้มเลิกความตั้งใจ เกาะกำแพงเดินชะโงกมองไปทั่วๆ มินกยูค่อนข้างสูง ตามปกติไม่น่าจะหายาก แต่วันนี้เขามองไม่เห็นน้องเลย ชะโงกไปชะโงกมาโดยไม่ระวังตัวหน้าก็ทิ่มเข้ากับไหล่ของใครคนหนึ่ง พอจะเซถอยหลังก็เผลอคว้าแขนเขาไว้ ตัวน่ะไม่ล้ม แต่เหล้าน่ะหกเต็มเสื้อ ทั้งเสื้อเขา ทั้งเสื้อคนที่ถูกชน ซูนยองอ้าปากค้างอย่างตกใจแล้วรีบค้อมตัวขอโทษทันที
"ขะ ขอโทษครับ ขอโทษจริงๆ ครับ"
"เอ้อ ไอ้นี่! เดินยังไงให้มาชนวะเนี่ย! เหล้าหกหมดละเห็นมั้ยเนี่ย!!"
"คือผม ผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ผมขอโทษครับ"
"ขอโทษแล้วหายมั้ยวะ!!"
เมาแล้ว คนคนนั้นเองก็เมาแล้ว ซูนยองสะดุ้งเมื่อถูกกระชากคอเสื้ออย่างแรงจนตัวไถลไปด้านหน้า สองขาที่ไม่ค่อยมีแรงอยู่แล้วยืนไม่อยู่จนเซล้มลง เหลือเพียงส่วนคอที่ถูกดึงรั้งไว้ มือจะควานหาที่จับที่ยึดก็ไม่มี ได้แต่กำข้อมือคนเมาอีกคน สภาพน่าสมเพช น่าทุเรศจนนึกอยากให้พื้นสูบลงไปซะเดี๋ยวนั้น ทำยังไงดี เขาตั้งแต่เกิดก็ไม่เคยมีเรื่องกับใครมาก่อน จะมาถูกคนเมาต่อยในผับเอาวันนี้งั้นเหรอ?
"นี่คุณ อย่ามีเรื่องกันเลยจะดีกว่ามั้ง หื้ม?"
ใครกัน ?
"มึงเป็นใคร? เสือกไรด้วยวะ? ไปไกลๆ ไป!"
ซูนยองค่อยๆ ลืมตาขึ้นเมื่อรู้สึกว่าแรงดึงรั้งที่คอเสื้อหายไป และกลายเป็นลำแขนโอบรัดที่ช่วงเอวแทน ไม่รู้ว่าคุยอะไรกัน ได้ยินไม่ค่อยถนัดแต่คนเมาตรงหน้าค่อยๆ เดินถอยไป มองไม่ชัดว่าทำหน้ายังไง ทำไมอยู่ๆ ถึงปล่อย ค่อยๆ หมุนคอหันกลับมามองคนที่ประคองตัวเองอยู่ แต่ก็มองไม่ค่อยชัด แสงวูบๆ วาบๆ ทำให้มองเห็นแต่เสื้อเชิร์ตสีขาว และเพราะไม่รู้ว่าเป็นใครซูนยองเลยพยายามแกะมือที่ช่วงเอวออก แต่แทนที่อีกคนจะปล่อยกลับจับแน่นขึ้นไปอีก
"ปล่อย เถอะครับ"
"ให้ปล่อยงั้นเหรอ? ทั้งๆ ที่ตัวเองจะยืนไม่ไหวอยู่แล้วเนี่ยนะ? คุณพี่ชาย?"
คุณพี่ชาย มีอยู่คนเดียวที่เรียกเขาแบบนี้
"คุณ จองฮัน?"
"ตามัวจนมองไม่เห็นแล้วเหรอ หื้ม? มานี่เลยมา เดี๋ยวผมพากลับไปนั่ง"
"มะ ไม่ได้นะครับ ผมยังหา หามินกยูไม่- คุณจองฮัน มินกยู-"
ทำไมวันนี้มีแต่คนบังคับเขา ซูนยองไม่ทันได้ประท้วงอะไรก็ถูกลากกลับโต๊ะไปอย่างนั้น ขาเขอก็ไม่มีแรง จะดิ้นหนียังไงไหว จองฮันดันตัวให้ซูนยองนั่งลงบนโซฟาแล้วลงนั่งประกบข้างๆ ทันที พอซูนยองจะลุกก็คว้าเอวไว้ คนเมาสู้แรงไม่ไหวก็ต้องนั่งอยู่อย่างนั้น ได้แต่ชะเง้อมองไปรอบๆ เผื่อจะเจอน้องชายตัวสูง แต่หายังไงก็หาไม่เจอ ตาก็มัว ยิ่งมองหายิ่งร้อนใจ เลยหันไปหาคนข้างๆ แล้วเริ่มขอร้องแทน
"ปล่อยผมเถอะนะครับ ผมต้องไปหามินกยู มินกยูหายไปนานแล้ว"
"ไม่ต้องเป็นห่วงน้องคุณไปหรอกน่า เขาโตแล้วนะ ดูแลตัวเองได้"
"แต่ว่า แต่ว่าเขาหายไปนานแล้วนะครับ ก่อนไปก็ดื่มเยอะด้วย ยังเดินเซๆ อยู่เลย"
"นี่ คุณพี่ชาย น้องคุณมาเที่ยวก็มาเอง ดื่มก็ดื่มเอง ถ้าไม่รู้จักระวัง ไม่รู้จักดูแลตัวเองให้ได้ จะเกิดอะไรขึ้นก็คงสมควรแล้ว"
อะไรกัน ทำไมพูดจาแบบนี้ ซูนยองรู้สึกหัวตัวเองร้อนขึ้นมาหน่อยๆ ปกติเขาคงจะปิดปากเงียบแล้วไม่คุยต่อ แต่วันนี้ไม่ใช่อย่างนั้น คงเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ด้วย มันทำให้เขากล้าพูดมากขึ้น
"นั่นสิ สำหรับคนที่ไม่เกี่ยวข้องแบบคุณก็คงพูดแบบนั้น ก็คุณไม่ได้รักมินกยูนี่ คุณจะปล่อยให้เขาเป็นยังไงก็ได้ แต่ผมไม่ใช่! นี่น้องผม! ถึงเขาจะโง่ดื่มไม่บันยะบันยังไม่รู้จักลิมิตตัวเอง ผมก็ยังต้องดูแล! ไม่ใช่บอกว่าโตแล้วๆๆ แล้วจะปล่อยให้ผิดให้พลาดยังไงก็ได้!"
"หืม โกรธเหรอเนี่ย?"
"ไม่ได้โกรธ! แค่ไม่ชอบ! รู้อยู่แล้วว่าคงหวังให้ใครดูแลน้องไม่ได้ เลยต้องตามมาดูแลเองนี่ไง! ถ้ายังไงช่วยปล่อยผมด้วย ผมจะไปหามินกยู น้องผม ผมดูแลเองได้!"
คงเพราะอารมณ์เริ่มกรุ่นๆ เลยทำให้มีแรงมากขึ้น ซูนยองสะบัดจนแขนของจองฮันหลุดจากเอว สองมือยันพนักโซฟาแล้วค่อยๆ ลุกขึ้นยืนช้าๆ สองตาสอดส่ายหาน้องชาย แต่หายังไงก็หาไม่เจอ ไม่เป็นไร เดินไปทั่วๆ เดี๋ยวก็คงเจอเองล่ะมั้ง แต่ยังไม่ทันได้เดินไปไหนก็ถูกฉุดกลับลงมานั่งบนโซฟาอีกรอบ ซูนยองเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สองมือยันอกจองฮันแรงๆ แล้วทำท่าจะลุกหนีอีกหนแต่ข้อมือทั้งสองถูกรวบไว้ด้วยมือข้างเดียวและกดวางบนตักก่อนที่อีกคนจะขยับเข้ามาชิด กดทับจนตัวแทบจมไปกับพนักโซฟา ใกล้จนหน้าผากชนกัน ซูนยองอ้าปากค้าง ได้แต่นั่งนิ่งไม่กล้าขยับ ถึงจะมองไม่ค่อยชัด แต่อะไรบางอย่างในดวงตาของจองฮันทำให้เขากลัวเหลือเกิน
"เก่งจังนะ คุณพี่ชาย หื้ม? คิดว่าคุณจะตามดูแลน้องชายสุดที่รักของคุณไปได้นานสักแค่ไหนเชียว? หื้ม?"
"อะ อะไร ทำไม-"
"คิดว่าน้องชายคุณยังเด็ก ยังน่ารัก ยังสองขวบอยู่รึไง? ห่วงใช่มั้ย? ทั้งหวงทั้งห่วงล่ะสิ จะบอกอะไรให้นะ ที่น้องชายของคุณยังน่าเป็นห่วงอยู่แบบนี้ ก็เพราะตัวคุณเองนี่แหละ ถ้าคุณคอยตามติดอยู่ตลอดเวลาแบบนี้ จะมีเวลาที่ไหนให้น้องคุณโตล่ะ จริงมั้ย?"
ทำไมมาว่ากันแบบนี้ล่ะ ซูนยองเริ่มรู้สึกโมโหขึ้นมาอีกครั้ง ทำไมพูดเหมือนรู้ดี ทั้งๆ ที่ไม่รู้อะไรเลยด้วยซ้ำ
"คุณจะไปรู้อะไร! นี่มันเรื่องของผมกับน้องผม ไม่ต้องมายุ่งได้มั้ย!"
"หึ ดื้อ ดื้อได้ดื้อดี ผมรู้ว่าคุณเองก็รู้ตัวดีนะ คุณพี่ชาย แต่เพราะคุณมันดื้อแบบนี้ไง น้องชายคุณถึงยังไม่โตอยู่แบบนี้"
"แล้วจะทำไม!!"
"คนดื้อๆ แบบคุณ ผมชอบ มันน่าปราบซะให้เข็ด รู้มั้ย?"
"มะ-"
ไม่นะ ซูนยองกระเถิบหัวหนีจนติดโซฟา แต่ก็หนีไม่พ้น ริมฝีปากที่ไม่คุ้นเคยกระแทกลงมาอย่างรุนแรง แรงจนเจ็บ สองขาพยายามยกขึ้นถีบไปมาแต่ก็ไม่เป็นผล ตั้งแต่เกิด ซูนยองไม่เคยจูบใคร หรือถูกใครจูบ นอกจากมินกยู เขาคิดว่าจูบเป็นสิ่งที่สวยงาม เป็นสิ่งที่แสดงออกถึงความรัก แต่จูบที่กำลังเกิดขึ้นนี้สร้างความทรงจำใหม่ให้กับเขา จูบกลับกลายเป็นสิ่งที่เขาเกลียด และกลัวที่สุด ถูกจูบในแบบที่ไม่เคยคิดว่ามีอยู่ จูบที่เป็นเหมือนฝันร้ายจะตามหลอกหลอนเขา หัวก็ปวดจนแทบจะระเบิด แรงก็น้อยลงทุกที สุดท้ายซูนยองก็หยุดดิ้น พร้อมๆ กับที่อีกคนถอนริมฝีปากออกไป ซูนยองหลับตาแน่น ไม่อยากรับรู้อะไรอีกแล้ว รู้สึกได้แค่ปลายนิ้วที่ปาดข้างแก้มเบาๆ
"คุณพี่ชาย ร้องไห้เลยเหรอ"
"..."
"ผมขอโทษ ผมคงจะดื่มไปหน่อย เดี๋ยวผมไปตามน้องคุณมาให้ก็แล้วกัน คุณนั่งอยู่นี่แหละ อย่าไปไหนนะ คุณเมามากแล้ว"
"ซูนน เป็นไรป่าวอะ ผมขอโทษนะคือ พวกสาวๆ เขาพยายามจะชวนผมไปเต้น ชวนผมไปดื่มอะ ผมปฏิเสธอยู่นาน ก็ยังไม่ยอมปล่อย.. ก็เลย.. ซูน เป็นอะไรอะ ทำไมเงียบจัง มองหน้าผมหน่อยสิ"
หลังจากนั้นไม่นานจองฮันก็ตามมินกยูกลับมาได้ และสองพี่น้องก็ตัดสินใจขอกลับบ้านก่อน ตอนอยู่ในผับไฟมืดมินกยูก็ไม่แน่ใจเท่าไหร่ คิดว่าซูนยองอาจจะเมาแล้วง่วง แต่พอกลับมาที่บ้านเขาก็รู้ทันทีว่ามีอะไรผิดปกติ ซูนยองไม่ได้เงียบอย่างเดียว แต่สีหน้าก็แปลกไปด้วย ไม่ใช่หน้าเครียด หน้ากังวล แต่เป็นสีหน้าเรียบนิ่งอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน น้องชายยิ่งมองยิ่งห่วง ห่วงกว่าตอนที่ซูนยองขมวดคิ้วเสียอีก เพราะงั้นอาบน้ำเสร็จเรียบร้อยเลยพาพี่ชายมานอนบนเตียง ตัวเองนอนคว่ำทับคนพี่ที่นอนหงาย ท่าประจำท่าเดิม
"ซูน วันนี้ที่ผับ ตอนที่ผมไม่อยู่ เกิดอะไรขึ้นเหรอ?"
"...เปล่า"
"ซูน ซูนปิดผมไม่ได้หรอก บอกมาเถอะ นะครับ ถ้าไม่มีอะไรทำไมซูนเป็นแบบนี้ล่ะ นะ บอกผมนะครับ ขอร้องล่ะ นะ"
"..มินกยู จูบฉันหน่อยสิ"
"ห๊ะ?"
มันมีอะไร มันมีอะไรแน่ๆ แต่ยิ่งมาก็ยิ่งเดาทางไม่ถูชก เกิดอะไรขึ้น ทำไมซูนยองถึงเป็นแบบนี้ มินกยูขยับตัวขึ้นเล็กน้อย มือซ้ายลูบแก้มพี่ชายเบาๆ แล้วโน้มหน้าเข้าไปจูบอย่างระมัดระวัง ซูนยองสะดุ้งเล็กน้อย สองมือยกขึ้นแตะไหล่น้องชายเบาๆ ไม่ได้ผลักไส แต่ก็ไม่ได้รั้งเข้าหาตัวอย่างทุกที มีอะไรเกิดขึ้นแน่ๆ เกิดอะไรขึ้นกันนะ? มินกยูสอดแขนเข้าใต้แผ่นหลังพี่ชาย อีกมือประคองใบหน้าไว้ พยายามเกลี่ยริมฝีปากให้นุ่มนวล ให้อ่อนโยนที่สุด แต่พอถอนริมฝีปากออกมาก็ต้องตกใจจนทำอะไรไม่ถูกเมื่อเห็นพี่ชายมีน้ำตาเอ่อคลอเบ้า
"ซูน ซูนเป็นอะไรอะ? ใครทำอะไรซูน? บอกผมมาเลยนะ ผมจะไปฆ่ามัน! ใครทำอะไรซูนอะ!?"
"ขอโทษนะมินกยู ขอโทษ ฉัน ฉันขอโทษ"
"ขอโทษ ขอโทษอะไรอะ? ซูน มีอะไร? ซูนน"
พี่ชายพลิกตัวซบหน้าลงกับหมอน นั่นทำให้มินกยูยิ่งร้อนใจมากกว่าเดิม แต่เขาก็ต้องพยายามทำใจให้เย็นลง ซูนยองเป็นขนาดนี้ถ้าเขายังตามไล่จี้ไล่ถาม จะยิ่งไม่สบายใจ ยิ่งร้องไห้กันไปใหญ่ ตอนนี้ถามอะไรไปคงไม่ได้เรื่อง ปลอบก่อนจะดีกว่า คิดได้แล้วก็พลิกตัวลงนอนซ้อนหลัง สองมือโอบกอดพี่ชายไว้แล้วโน้มหน้าไปคลอเคลียแถวลำคอ จูบซับน้ำตาที่แก้มอย่างแผ่วเบา ได้แต่พูดซ้ำๆ ว่าไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ย้ำว่าเขายังอยู่ตรงนี้ อยู่ด้วยกัน และทุกอย่างจะต้องดีขึ้น พูดอย่างนั้นทั้งๆ ที่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น นั่นยิ่งทำให้ซูนยองร้องไห้หนักขึ้นก่อนจะพลิกตัวกลับมาซุกอกน้องชาย
จะให้หยุดร้องไห้ยังไงกันนะ
ทั้งเรื่องที่มินกยูโตเป็นหนุ่มหล่อ มีสาวๆ มาให้เลือกมากมาย ทั้งที่ควรจะดีใจ จะเปิดทางให้อย่างที่เคยพูด กลับรู้สึกหวงขึ้นมาอย่างนั้น เห็นแก่ตัว เห็นแก่ตัวที่สุด ทั้งเรื่องที่มินกยูไม่อยากเรียนต่อ และเขาเองก็เป็นห่วง กลัวว่าน้องจะไปทางผิด นั่นก็ความผิดเขาอีก ทำไมเขาถึงไม่คุยเรื่องนี้กับน้องให้เร็วกว่านี้ แล้วถ้าสิ่งที่มินกยูวางแผนไว้ไปไม่รอด แล้วจะทำยังไง
และที่สำคัญ เรื่องที่จองฮันพูด ที่ว่าเขาเลี้ยงมินกยูมาผิดๆ โดยตลอด ประคบประหงม จนต้องตามห่วงตลอดเวลา
ถึงเขาจะพยายามปฏิเสธแค่ไหน แต่ในใจลึกๆ แล้ว เขาเองก็รู้ ว่ามันคือความจริง
