สามอย่างนั่นทำให้ผมรู้ว่าเขาจะปรากฎตัวขึ้น ไม่มีทางหนี ไม่มีทางซ่อน และไม่สามารถเตรียมตัวตั้งรับอะไรได้เลย เพราะกว่าผมจะรู้ตัวอีกที เขาก็จะมาถึงแล้ว ผมยังจำครั้งแรกได้อยู่เสมอ ครั้งแรกที่เจอกับเขา ไม่สิ ครั้งแรกที่เขาหาตัวผมเจอ หนึ่งใน ‘สมบัติ’ ของเขา ครั้งแรกที่เขาต้อนผมเข้าสู่อ้อมกอด ครั้งแรกที่เขาปลดเปลื้องเกราะกำบังของผมออก
เขาจะมาในตอนที่ผมคาดไม่ถึง อยู่ดีๆ ผมก็จะวูบหมดสติไป หรือบางทีผมก็จะตัวชา ขยับไม่ได้ มันจะเริ่มจากเสียงกระซิบบ้าง เสียงหัวเราะแผ่วเบาที่ลอยมาตามสายลม ประตูที่ปิดและลงกลอนด้วยตัวเอง หรือผมอาจจะลืมตาตื่นขึ้นมาบนเตียงที่เต็มไปด้วยดอกไม้ และมีดวงตาเป็นประกายสีเลื่อมพราย สว่างสไวท่ามกลางความมืด จ้องตรงมาที่ผม
อย่างตอนนี้
ปลายนิ้วของเขาไล้ลงมาที่ข้างแก้มผมอย่างแผ่วเบา ผมได้แต่นอนนิ่ง ยินยอมให้เขาได้สัมผัสแต่โดยดี เขาหัวเราะเบาๆ ให้กับความว่าง่ายของผม และมอบจูบลงบนหน้าผากให้เป็นรางวัล
“เด็กดี คิดถึงฉันมั้ย?”
นานพอดู ที่เขาไม่ได้มาหา
“เจย์ที่รักของฉัน คิดถึงฉันสินะ”
หลักฐานอยู่ที่ปลายนิ้วของเขา ผมไม่จำเป็นต้องตอบอะไร เขาหัวเราะขึ้นอีกครั้ง ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยอย่างพึงพอใจ หลุบต่ำลงมองความ ‘คิดถึง’ ของผม เขาออกแรงอีกนิดและเหลือบมองสีหน้าที่เด่นชัดในความมืดของผม
“เธอก็รู้ ว่าเธอเป็นคนโปรดของฉัน”
ดอกไม้ป่าส่งกลิ่นหอมฉุน อบอวลไปทั้งห้อง ผมกำลังดำดิ่งลงไปในจินตนาการ มือสองข้างกำกลีบดอกนิ่มจนเปียกชุ่ม ไม่ต่างจากร่างกายของผม ที่สนองตอบต่อเขา เขาให้รางวัลผมซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนผมมึนเมา ในขณะที่ยังจัดการพิสูจน์ความคิดถึงของผม ทั่วทุกซอกมุม
“เจย์ที่รัก คงเหงามากสินะ คิดถึงฉันขนาดนี้เชียว”
ใบหน้าของผมจมไปกับหมอน ในความมืด ความลับทั้งหมดถูกกางเปิดออก อวดความเปลือยเปล่าให้ดวงตาคู่นั้นได้จ้องมองจนอิ่ม ผืนเตียงชุ่มฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำจากดอกไม้ป่า ผมกำลังจะทนไม่ไหว เขาไม่เคยออมแรงเลยแม้แต่ครั้งเดียว
“เจย์ที่รัก ฉันก็คิดถึงเธอ มากที่สุด เด็กดีของฉัน”
เขาที่มีกลิ่นหอมยั่วยวนเหมือนดอกไม้ป่า โหมกระหน่ำเหมือพายุ และชุ่มฉ่ำเหมือนสายฝน มักจะหายไปในเงามืด ผมจำทุกสัมผัสที่เขามอบให้ได้อย่างดี และร่องรอยหลักฐานก็ยังคงอยู่ครบทุกอย่างในตอนเช้า
หลังจากนั้น ทุกอย่างก็จะกลับเป็นปกติ
จะมีก็แต่ หยาดน้ำจากดอกไม้ป่าที่ยังอยู่ในร่างของผม รอการมาเยือนของเขาอีกครั้ง
No comments:
Post a Comment