ดวงตาของเขาเป็นสีทอง
นั่นเป็นสิ่งแรกที่ผมเห็น หลังจากผ้าปิดตาที่ถูกผูกไว้หลายชั่วโมงถูกปลดออก ดวงตาของผมไม่ต้องใช้เวลานานนักในการปรับแสง เพราะในห้องนี้ก็มืดเหมือนกัน ผมกลอกสายตามองไปรอบๆ ทั้งผนัง เพดาน และพื้นเป็นหินหมด เย็นเฉียบ ลวดลายของมันทำให้มองแล้วลายตา โคมไฟที่ห้อยลงมากลางห้องก็ไม่ได้สว่างเท่าไหร่เลย แสงสีออกฟ้าๆ ของมันยิ่งทำให้ปวดตากว่าเดิมอีก ยังไม่ทันที่ผมจะได้มองสำรวจอะไรต่อ ดวงตาสีทองนั่นก็ขยับเข้ามาใกล้ผมอีกครั้งอย่างรวดเร็ว จนผมผงะหนี ทำให้เขาหัวเราะออกมาเบาๆ ฝ่ามือเย็นเฉียบนาบลงมาบนแก้มของผม ปลายนิ้วไล้ไปมาช้าๆ ดวงตาที่เหมือนมีประกายระยิบระยับของเขาเลื่อนมองไปตามใบหน้าของผม
“ตาโตใช้ได้ คิ้วเข้มดี ปวกก็อิ่ม จมูกโด่ง”
ฝ่ามือของเขาไล่ลงมาที่ไหล่ และลูบต้นแขนของผมไปมา ริมฝีปากของเขากระตุกยิ้มขึ้น
“ผิวนวลเนียน สีน้ำผึ้ง สวยดีจริงๆ”
“ฮื่อ!”
ผมส่งเสียงออกมาเบาๆ เมื่อเขาหยิกเข้าที่แขนผมก่อนจะลุกขึ้นยืนอีกครั้ง ผมก้มหน้านิ่งขณะที่เขาเดินวนรอบตัวผมช้าๆ ในใจพยายามคิดหาทางรอด แต่ก็รู้อยู่แล้วว่าไม่มี มือสองข้างถูกมัดไพล่หลังแบบนี้ คงจะป้องกันตัวไม่ได้เลย ถึงขาจะยังวิ่งได้ แต่กับคนคนนี้ คงไม่มีทางหนีพ้แน่ๆ ผมสะดุ้งอีกครั้งเมื่อเขาวางคางลงมาบนไหล่ สองมือลูบหน้าขาผมไปมา
“ต้นขาแข็งแรง มีทั้งกล้ามเนื้อ และไขมัน ทั้งแข็ง ทั้งนิ่ม แน่น”
“ท่าทางจะอร่อย น่ากินใช้ได้เลยล่ะ”
“!!”
ผมพอจะเคยได้ยินเรื่องเล่าอยู่บ้าง ว่าในเมืองมีปีศาจอยู่ ปีศาจที่ทำให้ผู้คนหายไป ปีศาจที่ลักพาพวกเขาไปซ่อน ปีศาจที่จับพวกเขากิน มีเรื่องเล่าอยู่หลากหลาย แต่เขาไม่ค่อยจะเชื่อนัก เพราะไม่คิดว่าจะมีปีศาจอยู่ได้ จนกระทั่งได้มาเจอเองแบบนี้ ปลายจมูกของเขาซุกอยู่แถวต้นคอของผม สูดดมฟุดฟิดจนขนลุกขนชันไปหมด
“กลิ่นต้นไม้ กลิ่นดิน กลิ่นแดด แล้วก็ กล้ามเนื้อที่แขนแบบนี้ คนตัดฟืนสินะ หอมดีจริงๆ”
ผมเชิดหน้าขึ้นเมื่อเขาไล้จมูกสูงมาจนถึงช่วงกราม ผมได้ยินเสียงเขาหัวเราะเบาๆ ก่อนที่ฟันของเขาจะกัดลงมา
นั่นทำให้ผมพยายามบิดตัวหนี ขัดขืนเขาเป็นครั้งแรก แต่เขาไม่ได้โมโหอย่างที่คิด เขาหัวเราะออกมาแล้วผลักผมจนนอนตะแคงลงบนพื้นแทน เขาท้าวแขนลงบนช่วงสะโพกของผม แล้วยื่นหน้ามาหา ยิ้มให้ผมอย่างนั้นในขณะที่ปลายนิ้วเลิกชายเสื้อผมขึ้นจนมากองอยู่ช่วงอก เขาผิวปากแล้วเอียงหัวมองช่วงหน้าท้องของผม
“ไม่เลวเลยจริงๆ งานที่ใช้แรงทำให้ดูน่ากินขนาดนี้เลยนะ”
ผมพยายามบิดตัวหนีเมื่อฝ่ามือของเขาฟาดลงมาที่หน้าท้อง ความเจ็บค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกอื่นเมื่อเขาลากมือไปมา รอยยิ้มของเขากว้างขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าของผม
“ยิ่งเหงื่อแตก ก็ยิ่งหอมนะ กลัวงั้นเหรอ? ลูกหมาน้อย”
ลูกหมาน้อยงั้นเหรอ
“ฉันคิดว่าหมาเนี่ยจะเหม็นสาบทุกตัวซะอีก แต่เธอเนี่ยก็หอมดีออกนะ แถมยังร่างกายสวย น่ากินแบบนี้อีก ครั้งสุดท้ายที่ฉันได้กินของอร่อยแบบนี้ ก็น่าจะเป็นม้าตัวนั้นล่ะมั้ง ต้นขาของม้าตัวนั้น สุดยอดไปเลย แต่ของเธอ ก็น่าสนใจไม่เบานะ”
แล้วเขาก็ฟาดมือลงมาบนต้นขาของผม ก่อนจะดึงชายเสื้อของผมขึ้นอีกแล้วยัดใส่ปากผมพร้อมคำสั่งสั้นๆ
“คาบไว้”
ดวงตาสีทองของเขาจ้องผมนิ่ง และผมก็คาบเสื้อไว้อย่างที่เขาสั่ง เขาจับผมให้นอนหงายแล้วปีนขึ้นมานั่งบนตัวผม ปลายนิ้วไล้ตั้งแต่ใบหน้า ลำคอ ลงมาช่วงอก และหน้าท้อง การกระทำของเขาเชื่องช้า และอ้อยอิ่ง กว่าจะผ่านแต่ละจุด เขาต้องลากซ้ำไปซ้ำมาอยู่ไม่ต่ำกว่าสองรอบ และเขาก็จะชำเลืองมองสีหน้าผมอยู่ตลอด ถ้าผมสะดุ้งหรือกลั้นหายใจเมื่อไหร่เขาก็จะแสยะยิ้มออกมาราวกับมันเป็นเรื่องสนุก
ผ่านไปไม่รู้นานเท่าไหร่ ที่เขาสัมผัสร่างกายของผมอย่างแผ่วเบา ซ้ำไปซ้ำมา จนในที่สุดผมก็ทนไม่ไหว ยังไงผมก็คงไม่มีทางรอดอยู่แล้ว ถ้าจะตาย ก็รีบๆ ตายซะเลยดีกว่า ผมไม่อยากจะทนกับอะไรแบบนี้อีกแล้ว
“ฆ่าผม แล้วก็กินผมเลยสิ!”
เขาเลิกคิ้วแล้วมองหน้าผม
“ยังไงก็ต้องตายอยู่แล้ว อยากจะฆ่าก็ฆ่าเลย คุณทำให้ผมกลัวไปมากกว่านี้ไม่ได้หรอก!”
เขาท้าวแขนลงบนช่วงอกผมแล้วโน้มหน้าลงมาหาพร้อมรอยยิ้ม
“นี่เธอ คิดว่าฉันจะกินเธอแบบไหนเหรอ?”
แบบไหน? มันมีหลายแบบรึไงกัน
“โถๆ ลูกหมาน้อย ใสซื่อซะจริงๆ”
เขาเคลื่อนตัวขึ้นจนริมฝีปากของเขาอยู่ติดริมใบหูของผม
“คำว่ากินของฉัน สนุกกว่าการฉีกกระชากกล้ามเนื้อของเธอมาก ถ้าฉันกินเธอเข้าไปจริงๆ ฉันก็สนุกกับเธอได้แค่ครั้งเดียวน่ะสิ แต่ถ้าฉันกลืนกินเธอ แบบไม่ต้องเสียเลือดสักหยดล่ะก็ ฉันจะได้ลิ้มรสความอร่อยของเธอเรื่อยๆ เลยไงล่ะ ลูกหมาน้อย”
ว่ายังไงนะ?
เขาหยัดตัวขึ้น และแสยะยิ้มอีกครั้ง ช่วงหัวของเขาบังแสงไฟจนตัวเขาเป็นเงามืด มองไม่เห็นอะไรเลย นอกจากดวงตาสีทองที่เป็นประกายคู่นั้น
“เอาล่ะ ลูกหมาน้อย รสชาติของเธอน่ะ ขอฉันลองหน่อยก็แล้วกันนะ”
No comments:
Post a Comment