[Double Drabble] Red Glint #soonchan #soongyu

“ชานนน~”

“ไม่ ไม่ ไม่! ไม่ต้องเลยนะ!”

เจ้าของดวงตาสีทองเม้มปาก แล้วตีหน้าเศร้าสร้อย แต่ชานน่ะไม่หลงกลหรอก เขารู้ว่าอีกคนเหลี่ยมจัดแค่ไหน แทบไม่เคยแสดงความรู้สึกที่แท้จริงออกมาหรอก กะอีแค่ถูกปฏิเสธนิดเดียวแบบนี้ ทำหน้าเศร้าอ้อนไปไม่กี่วินาทีเดี๋ยวก็กลับมาฉอเลาะต่อนั่นแหละ พูดไม่ทันขาดคำเขาก็ยิ้มขึ้นมาอีกจริงๆ แถมยังก้าวเข้ามาประชิดตัวแล้วซบหน้าลงกับไหล่ของชานอีกต่างหาก

“พี่เหนื่อยมากเลยนะชาน แทบไม่ได้นอนเลยล่ะ”

“แล้วมันความผิดของใครเหรอครับ? คุณท่านโฮชิ?”

“พูดจาห่างเหินจังเลย พี่กำลังต้องการกำลังใจอยู่นะครับ ชาน”

“กำลังใจน่าจะเต็มเปี่ยมอยู่แล้วนะครับ สูบพลัง ‘ลูกหมาน้อย’ คนนั้นตั้งสี่ห้าชั่วโมง”

“ชาน~ หึงพี่รึเปล่าครับ?”

ชานขมวดคิ้วแล้วผลักหัวโฮชิออกจากไหล่ คนถูกผลักตีหน้าเศร้าอีกครั้ง แต่ชานไม่เชื่อหรอก ไม่เชื่ออะไรทั้งนั้น ทั้งที่ทำเหมือนเสียใจแต่จริงๆ กำลังสนุก ทั้งที่ทำเหมือนเหนื่อย แต่จริงๆ ก็มีพลังอยู่เต็มเปี่ยม ก็คุณโฮชิน่ะ ‘กิน’ ไปตั้งเยอะนี่ ลูกหมาน้อยคนนั้นน่ะ

“ชาน~ ชานก็รู้นะว่าสำหรับพี่แล้ว ชานน่ะทั้งหอม ทั้งหวาน น่ากินที่สุดเลย รู้มั้ย เสือน้อยสีชมพูของพี่?”

“ไม่รู้ครับ รู้แต่ว่า คุณคงอิ่มพอดูแล้วล่ะ กินเข้าไปเต็มที่เลยนี่ อย่าตะกละเลยครับ”

โฮชิยิ้มร้ายออกมา ก็จริงอย่างที่ชานว่าล่ะนะ เขาเพิ่งกินมื้อใหญ่ไป จริงๆ แล้วก็ไม่ได้หิวอะไรหรอก คนอย่างเขาเคยขาดปากที่ไหน แค่เห็นชานแล้วก็อยากแกล้งเท่านั้นแหละ อีกอย่าง หลังมื้อหลัก ก็ต้องกินขนมหวานสักหน่อยไม่ใช่เหรอ เขาเลยอาศัยจังหวะที่ชานยืนทำหน้ามุ่ยอยู่ เข้าไปยืนซ้อนหลังแล้วกัดเข้าที่คอด้วยแรงที่ไม่เบานัก ชานสะดุ้งแล้วรีบกระโจนหนีทันที ดวงตาสีทองเหลือบแดงส่องประกายระยิบระยับ เขี้ยวสีงาโผล่พ้นจากริมฝีปากออกมาพร้อมเสียงขู่เบาๆ โฮชิยกมือสองข้างขึ้นแล้วยิ้มสบายๆ

“โทษทีๆ อย่าโมโหเลยนะชาน”

ชานไม่ตอบ ไหล่ทั้งสองข้างยังเกร็งอยู่ แต่เขี้ยวหายเข้าไปแล้ว

“แต่ก็ ขอบคุณสำหรับของหวานนะ ยังอร่อยเหมือนเดิมเลยจริงๆ”

โฮชิเดินกลับเข้ามาในห้องอาหารส่วนตัวของเขา เหยื่อที่จะถูกเขากินจะถูกนำมาไว้ที่นี่ทีละคนเท่านั้น เพราะเขานอกจากการกินแล้ว เขายังชอบเล่นกับเหยื่อด้วย เพื่อเพิ่มรสชาติล่ะมั้ง ไม่มีเครื่องปรุงอะไรที่อร่อยไปกว่าความกลัวอีกแล้ว หลังจากถูกกินครั้งแรก ชะตาของเหยื่อก็จะมีอยู่สองทาง หนึ่งคือส่งต่อให้คนอื่น สองคือถูกเอาไปเก็บไว้ในหนึ่งในห้องของเขาซึ่งจะเกิดขึ้นเฉพาะกับเหยื่อที่เขาถูกใจมากเท่านั้น ณ ตอนนี้น่าจะมีแค่สองคน ม้าตัวนั้น กับลูกหมาตัวนี้ที่เขากำลังจะพาไปด้วยตัวเอง

“โถ หลับไม่รู้เรื่องเลย คงจะเหนื่อยมากสินะ ลูกหมาน้อย”

โฮชิไล่สายตามองรอยฟันสีแดงเข้มที่เขาเป็นคนฝากไว้ทั่วร่างของเหยื่อตัวโต วิธีการกินของเขาคงจะน่ากลัวกว่าที่คิดมาก เหยื่อกี่คนๆ ก็ตกใจ และกลัวจนเป็นลมไปหมด แต่นั่นแหละความสนุกขอการ ‘กินครั้งแรก’ รสชาติจะอร่อย สดใหม่ และเข้มข้นที่สุด โฮชิน่ะชอบมากเลยล่ะ เขาอุ้มร่างหนักๆ ขึ้นแล้วเดินออกจากห้อง บนใบหน้ามีรอยยิ้มกว้างอยู่

“ไปที่ห้องกันดีกว่านะ”



ผมตื่นมาอีกครั้งด้วยความรู้สึกที่แย่ที่สุด ปวดไปหมดทั้งตัว รู้สึกอ่อนเพลียจนลืมตาแทบไม่ขึ้น แถมยังไม่มีแรง แต่พอขยับไปตัวมานิดหน่อยผมก็รู้ว่าตัวเองกำลังนอนอยู่ยนเตียงที่นุ่มมาก ต่างจากเตียงไม้กับฟูกบางๆ ที่บ้าน ความทรงจำค่อยๆ กลับมาทีละน้อย ดวงตาสีทอง ฟันแหลมคม เจ็บ เจ็บไปหมดทั้งตัว แล้วก็ความรู้สึกที่เหมือนถูกดูดวิญญาณ และถ้าให้เดา ตอนนี้ผมก็ยังอยู่ที่เดิม นรกที่มีปีศาจน่ากลัวเป็นคนคุมอยู่ ในห้องมืดสนิท ผมไม่รู้จะเปิดไฟได้ตรงไหน จะให้เดินหาก็คงจะยากเพราะแค่จะยกแขนยังยกแทบไม่ขึ้นเลย

แล้วประตูก็เปิดออก

แสงที่เข้ามาในห้องไม่ได้สว่างเท่าไหร่ เป็นแสงสีส้มไหวๆ เหมือนแสงเทียน ผมกลั้นหายใจเมื่อเห็นเรือนผมสีชมพูสะท้อนกับแสงไฟ เพียงไม่กี่วินาทีประตูก็ปิด และห้องก็มืดสนิทอีกครั้ง แต่ผมรู้ว่าตอนนี้ผมไม่ได้อยู่ในห้องแค่คนเดียว และเมื่อผมเพ่งมองอีกครั้ง ผมก็เห็น ดวงตาสีทองประกายแดง สว่างขึ้นท่ามกลางความมืด เขาต้องเป็นปีศาจเหมือนกันแน่ๆ ดวงตาคู่นั้นขยับเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดผมก็รู้สึกถึงปลายนิ้วเย็นเฉียบที่สัมผัสช่วงลำคอ ผมกลัวจนตัวแข็ง ไม่กล้าแม้กระทั่งจะหายใจ หรือกระพริบตา

“กลัวงั้นเหรอ ‘ลูกหมา’”

ลูกหมาอีกแล้ว ทำไมพวกเขาถึงเรียกผมแบบนี้กันนะ

“ไม่ต้องกลัวไปหรอก ฉันก็แค่อยากจะรู้ ว่าอะไรที่ทำให้คุณโฮชิติดใจนายถึงขนาดนี้เท่านั้น”

แล้วความเจ็บที่คุ้นเคยก็เกิดขึ้นอีกครั้งแถวลำคอ เขี้ยว ผมกำลังถูกกัดอีกแล้วสินะ เจ้าของดวงตาสีทองแดงกัดเนื้อที่ลำคอผมแช่ค้างไว้แบบนั้นก่อนจะหมุนบิดจนผมเกือบจะกรีดร้องออกมาถ้าผมไม่กลัวจนขยับตัวไม่ได้ ความเจ็บนี้ต่างจากคนคนนั้นมาก เจ็บเพราะเขาเหมือนตั้งใจจะฉีกกระชากเนื้อของผมออกไปจริงๆ ไม่ใช่แค่กัดอย่างใครอีกคน

เจ็บ เจ็บ เจ็บจนจะทนไม่ไหวแล้ว ช่วยด้วย

แล้วผมก็ทนต่อความเจ็บไม่ไหว สติเริ่มเลือนลาง ก่อนที่ทุกอย่างจะมืดสนิทอีกครั้ง ไม่มีแม้แต่ดวงตาที่ส่องประกายแวววับสีแดง