เขาเป็นดวงอาทิตย์ของผม
เพราะงั้นวินาทีที่กรงเล็บของพวกมันแทงทะลุร่างของเขา ผมก็แทบจะคลั่งตาย หัวใจเต้นแรง สูบฉีดเลือดไหลเวียนไปทั่วร่าง เลือดที่เดือดเหมือนน้ำร้อน ผมฉีกกระชากพวกมันไม่เหลือซาก ปลดปล่อยสัตว์ร้ายในตัวออกมา ทั้งๆ ที่พยายามกักขังมันไว้ตลอด
สองมือที่เปื้อนเลือดของผมโอบกอดเขาเอาไว้ ได้แต่ตะโกนร้องเรียกชื่อของเขา
กว่าผมจะสงบสติอารมณ์ได้พวกเราก็กลับมาถึงที่พักแล้ว ฮีลเลอร์ช่วยกันรักษาเขา มือของพวกเขาสั่นเทา แน่ล่ะ คนสำคัญที่สุดอย่างเขาไม่เคยบาดเจ็บหนักอย่างนี้มาก่อน ครั้งนี้พวกเราพลาดพลั้งจริงๆ ทั้งคิลเลอร์ ทั้งฮีลเลอร์ และเฮดอย่างผม น่าสมเพช
เลือดหยุดไหลแล้ว แต่ใบหน้าของเขาทั้งซีดและเย็นเหมือนหิมะ ผมไล่ให้ฮีลเลอร์ไปรักษาคิลเลอร์คนอื่นๆ ก่อน ตอนนี้ผมต้องการอยู่กับเขาเท่านั้น แต่คำพูดหนึ่งก็ทำให้ผมต้องชะงัก
“คอร์คงไม่อยากตื่นมาเห็นนายบาดเจ็บ”
บาดแผลของผมมันเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดของเขา ไร้ความสามารถ คนสำคัญของตัวเองแท้ๆ แต่ผมกลับปกป้องไว้ไม่ได้ ผมนั่งกุมมือเขาอยู่ที่ข้างเตียง ไม่อยากขึ้นไปเบียดให้เขาไม่สบายตัว แต่ตัวของเขาเย็นเหลือเกิน นั่นทำให้ผมตัดสินใจปีนขึ้นเตียงไปกอดเขาไว้
ดวงอาทิตย์ของผม ได้โปรดเถอะ ผมจะดูแลคุณให้ดีกว่านี้ ผมสัญญา
ผ่านไปไม่รู้นานเท่าไหร่ ผมเผลอหลับไปอย่างน่าอาย ทั้งที่ตั้งใจไว้แล้วว่าจะเฝ้ามองเขาอยู่ตลอดเวลา แต่เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง หัวของผมกลับไปซบที่อกของเขา เขาลูบหัว จ้องมองผมพร้อมรอยยิ้มอบอุ่นอย่างเคย ผมอยากถอนหายใจอย่างโล่งอก และตะโกนร้องอย่างดีใจออกมาพร้อมๆ กัน แต่สิ่งที่หลุดออกจากริมฝีปากผมกลับเป็นคำสั้นๆ
“ขอโทษ”
เขาย่นคิ้วแล้วเลื่อนมือลงมาเกาที่หลังหูผมเบาๆ เขาอ้าปากเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับนิ่วหน้าแล้วไอออกมาแทน ผมรีบผุดลุกขึ้นนั่งไปหยิบน้ำข้างเตียงมาให้เขา เขาเอนหัวซบไหล่ผมขณะนั่งดื่มน้ำ ผมวางน้ำลงข้างเตียงและขอโทษเขาอีกครั้ง
“ขอโทษทำไมกัน ทำอะไรผิดงั้นเหรอ?”
เสียงของเขาทั้งเบา ทั้งสั่น ผมอยากทุบหัวตัวเองให้พังเหลือเกิน แต่ถ้าทำแบบนั้น ผมก็คงไม่ได้อยู่ดูแลปกป้องเขา
“ผมทำให้คอร์เจ็บ ผมปกป้องคอร์ไม่ได้”
เขาเม้มปาก แล้วเสหน้าหนี เขาผิดหวังในตัวผมสินะ สมควรแล้วล่ะ
“เวลาอยู่ด้วยกันแค่สองคน ฉันบอกให้นายเรียกฉันว่าอะไร”
ผมรู้สึกว่าตัวเองไม่สมควรจะเรียกเขาด้วยชื่อนั้นเลย ในเมื่อผมปฏิบัติหน้าที่ที่สำคัญที่สุดของตัวเองยังไม่ได้เลย
“มินกยู มองหน้าฉัน ฉันบอกให้นายเรียกฉันว่ายังไง?”
“ซูนยอง”
เขายิ้มบางแล้วซบหน้าลงกับลำคอของผม ผมหลับตาลงรับความอบอุ่นที่เขาส่งมาให้ ทั้งที่ปลายนิ้ว ที่ริมฝีปาก และลมหายใจ ก่อนที่จะรู้สึกตัวและรีบผละหนี สองมือของผมจับไหล่เขาไว้แน่น
“ไม่ได้นะ ซูนยองถูกทำร้ายมา จะมาใช้พลังแบบนี้ได้ยังไงกัน?”
“มินกยูเองก็ถูกทำร้ายมานี่ และคงจะเจ็บกว่าฉันมาก”
ผมรู้ดีว่าเขาไม่ได้หมายถึงบาดแผลทางกาย แต่เป็นบาดแผลทางใจ เขารู้จักผมดีที่สุด มากกว่าที่ผมรู้จักตัวเองด้วยซ้ำ มือทั้งสองข้างของเขาวางลงบนอกของผม และผมก็พ่ายแพ้ให้กับความอบอุ่นที่ส่งผ่านเข้ามา
อ่อนโยนเหลือเกิน
“ผมปกป้องซูนยองไม่ได้ ซูนยองถูกทำร้ายก็เพราะผม ผมเหรอ จะเป็นเฮดของแฟมิลี่ เป็นไม่ได้หรอก”
ผมพูดจาเหมือนเด็กไม่โต ผมรู้ แต่ทุกครั้งที่ผมอ่อนแอ ทุกครั้งที่ผมท้อแท้ ทุกครั้งที่ผมอยู่กับเขา ผมก็อดจะแสดงด้านแย่ๆ ของตัวเองออกมาไม่ได้ เขายิ้มแล้วขยับเข้ามาใกล้ ผมประคองเอวเขาไว้จนเขาขึ้นมานั่งบนตัก
“มินกยูรู้มั้ย ว่าทำไมนายถึงเป็นเฮด”
ผมก้มหน้านิ่ง
“เฮดน่ะ เป็นคนที่จะนำแฟมิลี่ไปในทางที่ถูก เป็นคนที่รักษาความสัมพันธ์ของทุกคนไว้ เป็นคนที่ตัดสินใจได้เด็ดขาด และฉับไวเพื่อปกป้องแฟมิลี่”
“แต่ผมปกป้องซูนยองไม่ได้”
“เพราะฮีลเลอร์กำลังตกอยู่ในอันตราย”
ใช่ ในตอนนั้นผมกำลังช่วยฮีลเลอร์อยู่ แต่มันก็ไม่ใช่ข้อแก้ตัวที่จะละเลยจนคอร์เจ็บตัวแบบนี้ เขายกมือขึ้นวางบนแก้มผม
“มินกยู นายไม่สามารถช่วยทุกคนได้ตลอดเวลาหรอกนะ ความผิดพลาดเกิดขึ้นได้เสมอ ทุกคนในแฟมิลี่ถึงต้องเรียนรู้ที่จะป้องกันตัวเองให้ได้ไง และวันนี้ฉันก็พลาดเอง”
“แต่คอร์สำคัญที่สุด คอร์ตกอยู่ในอันตรายที่สุดเสมอ ไม่ใช่ว่าทุกแฟมิลี่จะมีคอร์ และทุกคนก็พยายามจะแย่งชิงพลังของคอร์อยู่แล้ว ทั้งๆ ที่รู้เรื่องนี้ดีแต่ผมกลับไม่ดูแลซูนยองให้ดี ปล่อยให้-”
“นายเองก็มีแค่สองมือ สองตา สองเท้าเหมือนกัน นายไม่สามารถปกป้องทุกคนได้พร้อมๆ กันหรอกนะ”
เขายิ้ม ดวงอาทิตย์ของผมสาดแสงมายังตัวผมจนอุ่นไปทั้งร่าง
“อย่าโทษตัวเองอีกเลย นายทำดีที่สุดแล้ว เฮดของฉัน”
อ้อมกอดของเขาส่งความอบอุ่นผ่านมาให้ตัวผม เกล็ดน้ำแข็งที่เกาะอยู่ภายในใจก็ค่อยๆ ละลายลงทีละน้อย ผมยอมจำนนอย่างไร้เงื่อนไขเมื่อเขาจูบที่ขมับเบาๆ
ก็เพราะแบบนี้ไงล่ะ เพราะเขาอบอุ่นขนาดนี้ ล้ำค่าอย่างนี้ ผมถึงต้องปกป้องเขาให้ดีที่สุด
“ผมจะเป็นเฮดที่ดีให้ได้ และผมจะปกป้องซูนยอง ไม่ให้ใครมาทำร้านได้อีก”
ผมสัญญา ผมจะทำทุกอย่างเพื่อคุณ
ดวงอาทิตย์ของผม
No comments:
Post a Comment