Losing Control 1/2 #minsoon

"วันเสาร์นี้ แปดโมงใช่มั้ย?"

"อื้ออ แต่ผมต้องไปก่อน คงจะออกจากบ้านไปตั้งแต่เจ็ดโมงอะ แต่ไม่ต้องห่วงนะจะตั้งนาฬิกาปลุกไว้ให้ ทั้งสิบตัวเลยดีมั้ย"

"อ่า.. ดีๆ ก็ตั้งแปดโมงเลยนี่นา เช้าจัง"

"ซูน ห้ามมาสายให้ผมยืนเด๋อนะ นี่งานจบการศึกษาผมนะ! ถ้าสายล่ะก็ผมงอนจริงๆ ด้วย!"

"ระ รู้แล้วน่าไม่สายหรอก"

"ฮึ"

เอาจริงๆ ซูนยองไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่หรอก ขนาดแข่งว่ายน้ำเก้าโมงกว่าสิบโมงเขายังไปสายมาแล้วเลย สงสัยคืนวันศุกร์จะต้องรีบนอนหน่อยแล้ว ก้มมองน้องชายที่นอนคว่ำเล่นโทรศัพท์อยู่บนตักแล้วก็ต้องถอนหายใจ โตขนาดนี้แล้วสินะ รู้สึกเหมือนเพิ่งเข้าโรงเรียนประถมเมื่อไม่นานมานี้เอง ตอนนี้จบมัธยมซะแล้ว ตัวก็โตขนาดนี้ เมื่อก่อนให้นอนทับได้ทั้งวันสบายๆ ตอนนี้ขาเริ่มเหน็บกินแล้ว มินกยูรู้สึกถึงแรงขยับใต้ลำตัวเลยเงยหน้ามองพี่ชายแล้วรีบกลิ้งลงจากตักทันที แถมดึงพี่ชายลงมานอนด้วยกัน

"ปวดขาก็บอกผมสิ จะได้ลุก ทนทำไมอะ"

"ก็ นายนอนสบายๆ อยู่นี่นา"

"แต่ถ้าซูนปวดขา ผมก็ปวดใจไปด้วยนะ อะฮึ่ย! เป็นไงล่ะ หวานมั้ย!?"

"..."

"ทะ ทำไมทำหน้าแบบนั้นเล่า!"

"มินกยู อะไรที่ไม่ใช่ก็ไม่ต้องพยายาม"

"มะ ไม่ใช่อะไร ก็เป็นห่วงจริงๆ นะ!"

"แต่ไอ้คำพูดแบบนั้นมันไม่ใช่นายเลย ไปเอามาจากไหน"

"กะ ก็.. ก็อึนฮาบอกว่าแบบนี้มัน.."

"อึนฮา? ใครน่ะ? ผู้หญิงเหรอ?"

"คนที่เล่นเป็นสโนว์ไวท์อะ"

"อ๋ออ คุยบ่อยเหรอ?"

"ก็บ่อยนะ คอยให้คำแนะนำเยอะแยะเลย เรื่องทำช็อคโกแลตวาเลนไทน์เอย เรื่องไปดูหนังผีแล้วได้จู๋จี๋เอย เรื่องพูดจาหวานๆ เอย เรื่องไปทะเลแล้ว-เอ้ย เรื่องไปเที่ยวเอย"

"นายก็ อย่าไปฟังมาก ฉันไม่ใช่ผู้หญิงนะ ไม่ได้ชอบอะไรแบบนั้นทั้งหมดหรอก อยู่ด้วยกันมาตั้งนานไม่รู้รึไง"

"ง่า ขะขอโทษ ผมก็แค่ ไม่รู้ว่าการจะเป็นแฟนกันมันต้องทำตัวยังไง แค่นั้นเอง"

นั่งตัวห่อ ทำหน้าจ๋อยแบบนั้นจะให้ซูนยองทำอะไรได้นอกจากโอ๋ล่ะ เขาเข้าใจมินกยูดี ตัวเขาเองก็ยังใหม่กับเรื่องแบบนี้เหมือนกัน เขาจะสบายกว่านิดหน่อยตรงที่ไม่ได้พยายามเปลี่ยนอะไร แต่ดูท่าแล้วมินกยูจะเกร็งน่าดู และพยายามจะขยับความสัมพันธ์จากพี่น้องเป็นแฟนให้รวดเร็วและชัดเจนที่สุด พอโดนดึงมากอดมินกยูก็รีบซุกหน้าเข้ากับอกพี่ชายทันที สูดหายใจลึกเอากลิ่นอุ่นๆ เข้าปอดให้ชื่นใจ สูดแรงจนเสื้อนอนแทบขาดติดจมูกไปด้วยจนซูนยองต้องตีเบาๆ แล้วหัวเราะคิกคักด้วยความจักจี้ พอคนพี่หัวเราะ คนน้องก็ยิ้มออกทันที ไม่มีอะไรทำให้มินกยูมีความสุขไปมากกว่ารอยยิ้มของซูนยองแล้วล่ะ 

"เอ้อ ซูนน"

"หื้ม?"

"ผมจะเรียนจบอย่างเป็นทางการวันเสาร์นี้แล้วอะเนอะ"

"อื้อ"

"ผมอยากจะ เอ่อ ชวนไปเที่ยวอะ ไปเที่ยวกันนะ เที่ยวในโอกาสที่ผมเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวไง นะ"

"อืมม ก็ได้นะ อยากไปไหนล่ะ?"

"ทะเลภูเขาเมืองเก่าเข้าป่า ภูเขาไปแล้วเหลือทะเลเมืองเก่าเข้าป่า"

"ครั้งที่แล้วฉันเลือกแล้ว ครั้งนี้นายเลือกละกัน"

"เอางั้นเหรอ งั้นนนน อืมมม ทะเลมั้ย?"

"ได้สิ"

"เย่~ งั้นเราไปทะเลกันน! ไปอาทิตย์หน้าเลยมั้ย?"

"อ่า ขอหลังจากนั้นหน่อยได้มั้ย ฉันยังติดงานที่คณะนิดหน่อยน่ะ สักต้นเดือนหน้าได้มั้ย?"

"ไม่เป็นไร ไม่รีบอยู่แล้ว~ เออใช่ เดี๋ยวก็ต้องไปทะเลกับพวกทีมว่ายน้ำอีกด้วยอะ"

"อ่าว แล้วจะไปซ้ำเหรอ? หรืออยากไปที่อื่น?"

"ไม่เอาอะ จะไปทะเลกับซูนด้วยอะะ อยากไปอยากไปอยากไปอะะ"

"เอ้า โอเคๆ ทะเลก็ทะเล จะงอแงทำไมเนี่ย"

"งือ ขี้เกียจไปกับทีมว่ายน้ำ ไม่ไปดีมั้ย?"

"อย่าเป็นแบบนี้สิ ไปเที่ยวกับเพื่อนบ้าง จะตัวติดกับฉันตลอดแบบนี้ได้ไง?"

"ได้สิ จะตัวติดกับซูนแบบนี้แหละ! ติดไปตลอดเลย! ติดๆๆ ไม่แยกเลย!"

โวยวายดีดดิ้นแล้วก็กอดรัดพี่ชายแน่นขึ้นอีกจนแทบหายใจไม่ออก นี่เป็นอีกหนึ่งเรื่องที่ซูนยองกังวลมาสักพักแล้ว มินกยูเกาะติดเขามากเกินไปจนแทบไม่มีชีวิตเป็นของตัวเอง ยิ่งถ้าไม่มีโรงเรียนบังคับให้แยกกันวันละหลายชั่วโมงไม่รู้จะติดหนึบขนาดไหน ซูนยองอยากจะคุยเรื่องนี้อยู่หรอก แต่คิดว่ามินกยูต้องงอแงใส่แน่ๆ เลยยังไม่ได้พูด ไม่ใช่ว่าไม่ชอบหรอกนะที่น้องชายคอยอยู่ด้วยตลอดเวลา ชอบสิ ชอบมากด้วย แต่เขาก็เป็นห่วง เพราะไม่มีอะไรยั่งยืน ถ้ามินกยูอยู่ด้วยตัวเองไม่ได้ แบบนี้ วันหนึ่งเขาไม่อยู่ มินกยูจะทำยังไง?

"ซูนนนน คิดอะไรหน้ายุ่งอีกแล้ว"

"เปล่าๆ ไม่มีอะไร"

"โกหก คิดมากอะไรอีกแล้วสิ บอกมาเลยนะ มีอะไรครับ?"

"ไม่มีจริงๆ ไม่มี"

"ไม่มีอะไรเล่า! บอกมาเลยนะบอกมา! เก็บไปคิดคนเดียวเดี๋ยวก็เครียดไปใหญ่อีกอะ บอกผมมาน้าาา!"

"ไม่มีอะไรๆ จริงๆ นะ"

"ไม่บอกใช่มั้ย?"

"อะ อะไรเล่า"

"ไม่บอกใช่มั้ยยยย งั้นเจอนี่! ท่ามินกยูสลาตัน!!"

"หะเห้ยมินกยู นี่! หยุดนะ! นี่!!"

ไม่รู้จะงอแง จะห่วงพี่ หรือจะฟัดพี่กันแน่ สองมือของซูนยองถูกจับกดไว้บนเตียง ตัวก็โดนนอนทับ ได้แต่หันหน้าหนีปลายจมูกน้องชายที่จู่โจมเข้ามา หอมเข้าแก้มซ้ายทีขวาทีจนเวียนหัว ซูนยองกำลังจะยอมแพ้ปล่อยให้น้องได้หอมจนพอใจ แต่ก็ต้องกระเด้งตัวขึ้นถีบขาไปมาเมื่อจมูกแข็งๆ กลายเป็นริมฝีปากอุ่นๆ จูบซับลงมาช่วงลำคอไล่ขึ้นไปถึงขมับ ต่ำลงมาถึงช่วงไหล่ ซูนยองไม่รู้จะโวยวายหรือจะกล่อมให้น้องชายใจเย็นๆ ดี แต่พออ้าปากเท่านั้นก็เป็นการเปิดโอกาสให้ถูกรุกจูบโดยไม่ทันตั้งตัว

"ฮื่อออ อื้ออ! อ่ะ มะมินกยูหยุดเดี๋ยว-อื้ออ"

มินกยูรู้สึกหูตามัวไปหมด จูบของซูนยองทำให้เขาเสียการควบคุมเสมอ ไม่สิ ไม่ใช่แค่จูบ แต่ไม่ว่าจะเป็นเนื้อนิ่มช่วงแก้ม กลิ่นอุ่นๆ ที่คุ้นเคยแถวลำคอ หรือจะเป็นผิวเนื้อส่วนอื่น ส่วนไหนก็ตาม มินกยูห้ามตัวเองไม่ได้เลย จนถอนริมฝีปากออกและได้มองใบหน้าซูนยองดีๆ เขาก็ยิ่งเตลิดไปใหญ่ ฮอร์โมนงั้นเหรอ? ความอยากรู้อยากลอง? หรือเพราะความรักกันนะ 

"-หยุดนะมินกยู หยุด พอได้แล้ว"

ซูนยองกระซิบเสียงแผ่ว เรี่ยวแรงหายไปหมด เขาต้องพยายามข่มตัวเองให้ได้ ตัวเขาเองก็ไม่ใช่พระอิฐพระปูน โดนตะโบมจูบขนาดนี้ก็ต้องรู้สึกบ้างอยู่แล้วเป็นธรรมดา แต่ถ้าเขาปล่อยตัวเองไปด้วยก็มีแต่จะยิ่งทำให้น้องชายเตลิด สองมือขืนออกจากพันธนาการแล้วดันอกน้องชายออกจากตัวก่อนที่อะไรๆ จะเลยเถิด มินกยูสะบัดหน้าไปมาเล็กน้อยก่อนจะพลิกตัวนอนหงายแล้วหลับตาลง ซูนยองเห็นน้องชายนิ่งไปก็ซบหน้าลงกับฝ่ามือแล้วค่อยๆ ผ่อนลมหายใจเข้าออกช้าๆ หลายนาทีผ่านไปคนพี่ถึงค่อยสงบลงแล้วเอื้อมมือไปลูบหัวน้องชายเบาๆ

"ง่วงหรือยัง? นอนกันนะ"

"อื้อ"

"มา ลุกก่อนนอนทับผ้าห่มอยู่"

"ซูน"

"หื้ม?"

"ผมไม่ได้ทำให้ซูน อึดอัดลำบากใจใช่มั้ย?"

"..เรื่อง แบบเมื่อกี๊น่ะเหรอ?"

"อื้อ"

"ฉัน.. ก็แค่คิดว่าที่ฉันกับนาย.. มีความสัมพันธ์กันแบบนี้มันยัง ..ฉันยังรู้สึกว่ามันไม่ถูกต้องอยู่หน่อยๆ ก็เลย.."

"..."

"แต่ฉันไม่ได้รู้สึกแย่หรอกมินกยู ไม่ต้องห่วง ยังไงฉันก็รักนายนะ"

"รักเหมือนกันครับ รักที่สุดเลย"

เช้าวันเสาร์ของงานจบการศึกษา มินกยูออกจากบ้านไปด้วยความกังวลเล็กน้อย เขาตั้งนาฬิกาปลุกไว้ 10 เรือน รวมโทรศัพท์ซูนยองด้วยเป็น 11 แต่ละตัวปลุกห่างกัน 5 นาทีและโทรศัพท์ซูนยองตั้งปลุกพร้อมนาฬิกาตัวแรกแถมยังปลุกซ้ำทุกสองนาที นาฬิกาแต่ละเรือนกระจายอยู่ทั่วทั้งห้อง และเสียงดังน่ารำคาญมากๆ จากที่ตั้งใจเลือกกับคุณแม่มาอย่างดี เขาคิดว่าคงไม่มีปัญหา ยังไงซูนยองก็น่าจะตื่น แต่ก็ยังอดกังวลไม่ได้อยู่ดี เอาเถอะ อะไรจะเกิดก็ต้องเกิดล่ะนะ

กรี๊งงงงง แก๊งๆๆๆๆ ตือตื๊อตือตื้อดือดื่อดื่อดื๊อดือ ปั๊กๆๆๆๆๆๆๆ 

"ฮื่ออออ รำคาญญญ อะไรเนี่ยยย มินกยูปิดนาฬิกาทีมินกยูวว"

มินกยูไปไหน ทำไมเสียงดังน่ารำคาญแบบนี้ ปกติเวลาเสียงรบกวนขนาดนี้น่าจะเป็นเพราะมีเรื่องสำคัญนี่นะ เรื่องสำคัญ.. มินกยู.. เรื่องสำคัญ

งานจบการศึกษามินกยู

"อ๊าาากก!!! แย่แล้ววววววววววว!!!"

ยังถือว่าทันอยู่ ซูนยองตื่นตอนเจ็ดโมงยี่สิบ มีเวลาเตรียมตัวครึ่งชั่วโมง วิ่งผ่านน้ำระดับโปรอย่างเขายังไงก็ทัน เพราะงั้นคราวนี้ก็เลยมีเวลาเลือกซื้อดอกไม้หน่อย ซูนยองยืนเลือกอยู่นานที่ร้านดอกไม้ร้านเดิมกับที่ซื้อไปให้น้องชายในวันแข่งว่ายน้ำ ถ้าให้เลือกตามที่มินกยูชอบก็คงเป็นกุหลาบแดงอีกนั่นแหละ แต่ถ้าจะซื้อให้แต่กุหลาบแดงก็อาจจะจำเจไปหน่อย ซูนยองเพ่งมองตัวหนังสือภาษาอังกฤษเล็กๆ บนผนังอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็ยิ้มออกมา 

เขาเลือกกุหลาบสีใหม่ได้แล้วล่ะ

ซูนยองไปถึงโรงเรียนทันเวลาพอดี สองแขนโอบอุ้มดอกไม้ช่อใหญ่เดินตัวลีบๆ ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ใต้ต้นไม้ใกล้ๆ สนามบอล ทางโรงเรียนไม่ได้เปิดให้ผู้ปกครองเข้าไปในหอประชุมช่วงพิธีแต่ให้มายืนรอถ่ายรูปด้านนอกได้ ดังนั้นเขาทำได้แค่รอเวลาเท่านั้น มองไปรอบๆ เขาก็ต้องแปลกใจที่เห็นเด็กผู้หญิงหลายสิบคนมายืนรอเป็นกลุ่มๆ จะว่าเด็กผู้ชายโรงเรียนนี้หล่อมาก เท่มากก็คงจะใช่แต่นี่มันไม่มากไปหน่อยรึไงนะ ซูนยองกระชับช่อดอกไม้ในอ้อมแขนเมื่อประตูหอประชุมเปิดออก เขาชะเง้อมองหาน้องชายซึ่งก็ไม่ได้ยากนักเพราะส่วนสูงที่ไม่ธรรมดาทำให้เห็นได้ชัด มินกยูเองพอก้าวพ้นประตูออกมาก็ชะเง้อมองไปมองมาด้วยสีหน้ากังวล แต่พอเห็นพี่ชายเท่านั้นก็ยิ้มแป้นรีบวิ่งข้ามสนามมาหาทันที ซูนยองแอบเอาดอกไม้หลบหลังตัวเองก่อนจะโดนกระโดดกอดเข้าเต็มๆ จนแทบจะล้มหงายหลัง

"ซูนนนน มาทันด้วยยยย"

"ทะ ทันสิ งานสำคัญของนายจะสายได้ไง"

"ฮื้ออซูนน ถ่ายรูปกันๆๆ นี่แน่ะๆ ใบจบของผมดูสิๆ ผมเรียนจบแล้วน้า เกรดก็โอเคด้วย มาถ่ายรูปๆ-"

"มินกยู"

"หื้ม?"

"ยินดีด้วยนะ อ่ะ สำหรับเด็กดีของฉัน"

มินกยูรู้แหละว่าพี่ชายแอบอะไรไว้ข้างหลัง แต่พอเห็นแล้วก็อดตาโตไม่ได้ ดอกกุหลาบ ช่อใหญ่กว่าครั้งที่แล้วอีก และเป็นกุหลาบขาวดอกโตๆ ทั้งนั้น มินกยูเงยหน้าขึ้นมองพี่ชายที่ยิ้มอยู่ก่อนแล้วก่อนจะซบหน้าลงกับฝ่ามือที่ลูบแก้มอยู่เบาๆ สองแขนอ้ารับดอกไม้มากอดไว้ รู้สึกในอกมันอัดแน่นจนแทบจะระเบิด น้องชายเปลี่ยนไปถือดอกไม้ด้วยมือซ้ายข้างเดียวแล้วใช้แขนขวาดึงพี่ชายเข้ามากอดแน่น ซบหน้าลงกับไหล่อุ่นๆ มี่คุ้นเคย 

"รู้มั้ย ว่าทำไมครั้งนี้ถึงเป็นสีขาว?"

"ทำไมอะ?"

"กุหลาบขาวน่ะ หมายถึงความบริสุทธิ์ ความไร้เดียงสา และนายจะเป็นอย่างนั้นสำหรับฉันเสมอ รู้มั้ย?"

"ฮื่ออออ ซูนนนนนนน"

หัวใจมันพองโตจนแทบจะระเบิดออกมา มินกยูรัก รัก รักซูนยองมากเหลือเกิน 

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ซูนยองทำให้เขาใจเต้นได้มากขนาดนี้ ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ความรักมันเปลี่ยนไป จากพี่ชายกลายเป็นคนรัก ไม่รู้ว่าเส้นแบ่งมันอยู่ตรงไหน ไม่เคยรู้เลยว่าความรักมันจะซับซ้อนแบบนี้ เรื่องปวดหัวแบบนั้นเขาไม่คิดหรอก เขาแค่ทำตามความรู้สึกตัวเอง รักก็คือรัก จะรักแบบไหนก็ช่างมัน อยากจะทำอะไรก็ทำตามความรู้สึก อย่างตอนนี้ เขาอยากจูบซูนยองมากจริงๆ กลางสนามนี่เลย ไม่สนอะไรแล้ว

"อะแฮ่มมมม! พี่ซูนนนนนนน สวัสดีครับ ผมหมิงฮ่าวจำได้มั้ยครับ?"

ก้างขวางคอ! มินกยูหน้าบูดทันทีเมื่อได้ยินเสียงกวนๆ ของเพื่อนดังมาจากด้านหลัง ซูนยองขืนตัวออกจากอ้อมกอดแล้วส่งยิ้มแกนๆ ให้เพื่อนของน้องชาย ดูยังไงก็มาแซวชัดๆ ทั้งๆ ที่ไม่ใช่ทีมว่ายน้ำที่รู้เรื่อง แต่กลับทำเหมือนเข้าใจไปด้วยซะอย่างนั้น ไม่สิ เด็กคนนี้เหมือนจะสงสัยตั้งแต่ครั้งที่เขาไปดูมินกยูเล่นละครแล้วด้วยสินะ ซูนยองมองมินกยูตีกับเพื่อนตัวเองยิ้มๆ อย่างน้อยก็ดีใจที่น้องชายมีเพื่อนที่ดี ดูเหมือนจะสนิทกันพอสมควร

"พี่ซูนนน ถ่ายรูปให้ผมสามคนหน่อยได้ป่าว?"

"ใช้ซูนได้ไง! มึง- นะ นายต่างหากต้องมาถ่ายรูปให้ฉันกับซูน"

"นายบ้าไรขนลุก ทำไมพูดจาหน่อมแน้ม เอ๊าะๆ อ๋อออออ อย่าบอกนะว่าต่อหน้าพี่ซูนนนน ต้องเป็นหนูน้อยน่ารัก อะกิ๊ววๆ"

"กิ๊วบ้าอะไร ไอ้เส้นหมี่!"

"อ้าวๆ ว่าไรงั้นวะเกาเหลาเลือดหมู!!"

"ไอ้เกี๊ยวปลา!"

"ไอ้ลูกชิ้นกุ้งทอด!"

"เอ่อ อย่าตีกันๆ มา หมิงฮ่าวซอกมิน เดี๋ยวพี่ถ่ายรูปให้ มินกยูยืนดีๆ สิ"

"ซูนอ้ะ!"

"อย่างอแง ยืนดีๆ เร็ว"

"โหหห อย่างอแง! ฟังดูน่ารักมากเลยอะพี่ซูน อย่างมันน่ะ ต้องบอกว่าอย่าเป็นบ้า"

"ไอ้เม็ดกวยจี๊!!!"

กว่าจะถ่ายได้รูปดีๆ ก็มีรูปมินกยูกับหมิงฮ่างถลึงตา ง้างหมัด ยกขาเตะกันหลายรูป แต่ทุกรูปมีซอกมินยืนยิ้มใจเย็นอยู่ข้างๆ นั่นยิ่งทำให้ตลกเข้าไปใหญ่ ซูนยองถ่ายไปยิ้มขำไป เกือบสิบนาทีได้มายี่สิบกว่ารูป พอเจ้าตัวมาดูรูปก็หัวเราะกันเสียงดัง จริงๆ วันนี้เป็นวันจบการศึกษามินกยูควรจะได้ใช้เวลากับเพื่อนๆ ให้มากที่สุด ซูนยองเลยเดินถอยห่างออกมาเล็กน้อยไปนั่งตรงเก้าอี้ม้าหินนั่งฟังน้องชายคุยกับเพื่อนแทน

"มึง ไปเที่ยวกัน"

"เที่ยวไหน?"

"ทะเลมั้ย? ปกติเวลาเรียนจบเค้าก็ไปทะเลกันปะวะ? กลางวันเล่นน้ำ กลางคืนแดกเหล้า"

"โห่ แต่ทีมว่ายน้ำแม่งก็จะไปทะเล เดี๋ยวกูจะไปทะเลกับซูนอีก"

"เอ้า เรื่องของมึงสิ"

"เอ้า ไอ้-"

"เออๆ งั้นไปที่อื่นก็ได้นี่มึง ภูเขามั้ยล่ะ? หมิงฮ่าวมึงรู้จักดีๆ มั้ย?"

"จะเอาแบบไหนล่ะ แบบคึกคักๆ คนเยอะๆ หรือเปลี่ยวๆ พาสาวไปปล้ำแบบที่กูเคยแนะนำไอ้มินกยูไป"

เดี๋ยวนะ

"อะเอ้อ! ปะไปเขาก็ดี เอาแบบคนไม่เยอะก็ดีนะมึง ไม่อยากไปเบียดกับใคร"

"เออ งั้นเอาแบบนั้น แล้วเดี๋ยวยังไงก็คุยกัน"

"เออ แล้วนี่ไปไหนต่อ ไปแดกข้าวกันมั้ย? เนื้อย่าง?"

"มึงอะไปได้ป่าวไอ้มินกยู หรือต้องไปกับพี่ซูนนน"

"กู-"

"เห้ยไอ้มินกยู มาหลบอยู่นี่เอง ไป ไปถ่ายรูปรวมทีมว่ายน้ำ"

"อะ เออๆ เค เห้ยเดี๋ยวมานะ ซูนน เดี๋ยวมานะะ"

วุ่นวายไปหมด มินกยูก็อยากถ่ายรูปอยากคุยเล่นกับเพื่อนเหมือนกันนั่นแหละ แต่เขาเรียกซูนยองออกมา หลังจากให้ดอกไม้ก็ยังไม่ได้คุยกระหนุงกระหนิงกันเลย คอยพะว้าพะวงมองหาอยู่ตลอด ซูนยองเองก็รู้ตัวว่ากำลังทำให้น้องลำบากใจ เขาน่ะยังมีเวลาอีกมาก กลับบ้านไปค่อยคุยก็ได้ แต่กับเพื่อนๆ ที่นี่อาจจะไม่ได้เจอกันอีกนาน คิดแบบนั้นซูนยองเลยเดินไปหาน้องชายที่ยืนถ่ายรูปกับทีมว่ายน้ำกันอยู่ แต่ละคนมีดอกไม้มีลูกโป่งเยอะแยะ คิดว่าน่าจะมาจากสาวๆ ที่ยืนรุมล้อมอยู่นั่นแหละ

ฮอทจริงนะ

"มินกยู นายถ่ายรูปกับเพื่อนไปแล้วกัน เดี๋ยวฉันกลับบ้านก่อน เที่ยงนี้ออกไปกินข้าวกับเพื่อนสิ"

"อ๊ะ ทำไมอ่าซูน ผม-"

"เย็นนี้ค่อยเจอกัน นะ?"

"เย็นนี้ไม่ได้เจอหรอกซูนยองฉันจะพาเด็กๆ พวกนี้ไปเลี้ยงเหล้า"

"หะ ห๊ะ!? พะพี่ซึงชอล ทำไมล่ะ?"

"ก็พวกมันพึ่งเรียนจบ อายุก็ถึงกันหมดแล้วฉันจะเลี้ยงแสดงความยินดี แล้วก็ขอบคุณที่ทำให้ทีมว่ายน้ำยังคงเป็นที่หนึ่งไปด้วยเลย"

".. อ่า งั้นเหรอครับ"

"ทำหน้ายุ่งแบบนั้น หวงน้องมันอีกล่ะสิ"

"ผะ ผม.."

"ถ้าหวงนักก็มาด้วยกัน เดี๋ยวฉันบอกอีกทีว่าที่ไหน โอเคนะ?"

"เอ่อ.."

ไม่อยากไปนี่นา ซูนยองอยากจะตอบปฏิเสธแต่ซึงชอลยื่นหน้าเข้ามาใกล้พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ทำเอารีบถอยหลังหนีแทบไม่ทัน เขารู้หรอก รู้ว่าถ้าปล่อยไปจะเป็นยังไง ทีมว่ายน้ำสุดหล่อของโรงเรียนดังไปกันครบ ยิ่งสาวๆ ที่อยู่ล้อมรอบได้ยินกันหมดแบบนี้ แล้วยังไปผับ กินเหล้า มีแสงมีสี สต่งสติไม่รู้จะหายไปเท่าไหร่ บรรยากาศไม่รู้จะพาไปขนาดไหน โอกาสไม่รู้จะเปิดกว้างแค่ไหน ซูนยองไม่ใช่พระอิฐพระปูน แล้วก็ไม่ใช่นักบุญ เขารักน้องชายที่สุด ห่วงก็มาก แต่ความรู้สึกสำคัญที่สุดที่หลังๆ มาเริ่มจะกดไว้ไม่ไหวก็คือ

ความหวง

แค่คิดว่าอะไรจะเกิดขึ้นได้บ้าง เขาก็ตัดสินใจได้ทันทีโดยแทบไม่ต้องคิด

"งั้นเดี๋ยวพี่ส่งโลเคชั่นมาให้ผมแล้วกันนะครับ ผมกลับก่อนนะครับ สวัสดีครับ"

"หึๆ คืนนี้เจอกันซูนยอง"

"ซะ ซูน เดี๋ยวจะรีบกลับไปหานะซูนนะ"

ซูนยองหันไปมองน้องชายแล้วก็รู้สึกคิ้วกระตุกเล็กน้อย หลังจากทีมว่ายน้ำถ่ายกันไปสิบกว่ารูป ก็เริ่มจะมีสาวๆ โผล่เข้ามาทีละคนสองคน ขอถ่ายรูปกลุ่มบ้าง คู่บ้าง ทีมว่ายน้ำก็หน้าตาดีกันทั้งทีมจริงๆ นั่นแหละ แต่ในกลุ่มคนหน้าตาดี ก็มักจะมีอยู่คนหนึ่งที่เป็นที่ชื่นชอบที่สุดสินะ มินกยูตัวสูงที่สุด ช่วงไหล่ ช่วงลำตัวหนาที่สุด หน้าตาก็ หึ คงจะหล่อที่สุดสำหรับใครหลายคน ไม่แปลกเลยที่จะมีสาวๆ ยืนล้อมหน้าล้อมหลังมากมาย น้องชายของเขาก็มารยาทดีแถมยังขี้เกรงใจ มือของสาวๆ บางทีก็จับที่แขนบ้าง พยายามเกาะบนไหล่บ้าง ตัวก็โน้มเข้าหาบ้าง หัวก็เอียงเข้าใส่บ้าง ซูนยองที่รู้สึกร้อนๆ ที่หัวก้าวเร็วๆ ไปดึงดอกไม้ออกจากมือน้องชายจนอีกคนสะดุ้งแล้วมองด้วยสายตาหวาดๆ อยู่มาด้วยกันตั้งนาน ทำไมจะไม่รู้ว่าซูนยองกำลังไม่พอใจ 

"เดี๋ยวฉันเอาดอกไม้ไปใส่แจกันไว้ก่อนแล้วกันนะ"

"อะเอ๊ะ เอ่อ ทำไมเหรอครับ"

"ขืนนายถือทั้งวันเดี๋ยวจะเหี่ยวเอาน่ะสิ นี่จะไปไหนต่ออีกเยอะเลยนี่"

"เอ่อ ก็ ก็คงกินข้าวแล้วก็เดินเล่นนิดหน่อย.."

"อืม ฉันกลับก่อนนะ เจอกันเย็นนี้"

"ซะซูนน"

"ว่าไง?"

"..ผะผมรักซูนนะ"

แค่คำคำเดียว อารมณ์ขุ่นมัวทั้งหมดก็จางหายไปหมด ระหว่างทางเดินกลับบ้านซูนยองรู้สึกหงุดหงิดตัวเองจนอยากจะเอาดอกไม้ตีหัวให้โน เขาพยายามควบคุมตัวเองอยู่ตลอด พยายามมีเหตุผล พยายามเป็นผู้ใหญ่ พยายามไม่ใช้อารมณ์ แต่วันนี้ ด้วยเหตุผลงี่เง่า ก็หลุดทำตัวแย่ๆ ไปจนได้ แบบนี้ไง เขาถึงไม่อยากจะยอมรับความรู้สึก ไม่อยากยอมรับความสัมพันธ์นี้ ก็พอถลำลึกลงไป เขาก็จะยิ่งเห็นด้านที่น่าเกลียดและเห็นแก่ตัวของตัวเองมากขึ้นเรื่อยๆ ไม่ดีเลย 

เขาไม่ชอบตัวเองแบบนี้สักนิด

คืนนี้เขาอาจจะต้องเจออะไรที่หนักกว่าอีกมาก หวังว่าเขาจะควบคุมอารมณ์ตัวเองได้ดีกว่านี้นะ